Ο Ερχόμενος
Η Δοξασία του Ερχόμενου - Δυτική Διδασκαλία
Η Δοξασία των Αβατάρ - Ανατολική Διδασκαλία
Από αρχαιοτάτων χρόνων, σε πολλούς παγκόσμιους κύκλους και σε πολλές χώρες (και σήμερα σε όλες) εμφανίστηκαν μεγάλα σημεία έντασης που έχουν χαρακτηριστεί από μια αισιόδοξη αίσθηση της προσδοκίας. Κάποιος αναμένεται και ο ερχομός Του αναμένεται. Πάντα στο παρελθόν, είναι οι θρησκευτικοί δάσκαλοι της εποχής εκείνης που έχουν ενθαρρύνει και διακυρήξει αυτή την προσδοκία και η περίοδος εκείνη υπήρξει πάντα μια περίοδος χάους και δυσκολίας, ένα σημείο αποκορύφωσης στο κλείσιμο ενός πολιτισμού ή μιας κουλτούρας και όταν οι πόροι των παλαιών θρησκειών φαίνονται ανεπαρκείς να ανταποκρυθούν στις δυσκολίες των ατόμων ή να λύσουν τα προβλήματά τους. Ο ερχομός του Αβατάρ και η εμφάνιση Ενός Ερχομένου είναι οι κεντρικές ιδέες της επικρατούσας προσδοκίας. Όταν οι χρόνοι είναι ώριμοι, η επίκληση των μαζών είναι αρκετά οξύα και η πίστη εκείνων που γνωρίζουν είναι αρκετά έντονη, τότε πάντα Εκείνος είχε έρθει και σήμερα δεν θα γίνει καμιά εξαίρεση σε αυτόν τον αρχαίο κανόνα και τον καθολικό νόμο. Για δεκαετίες, η επανεμφάνιση του Χριστού, ο Αβατάρ, προσμένεται από τους πιστούς και στα δύο ημισφαίρια — όχι μόνο από τους Χριστιανούς, αλλά και από εκείνους που ψάχνουν για τον Μαϊτρέγια και τον Μποδισάτβα καθώς επίσης και από εκείνους που αναμένουν τον Ιμάμ Μεχντί.
Όταν οι άνθρωποι νιώθουν ότι έχουν εξαντλήσει όλους τους δικούς τους πόρους και όλες τις έμφυτες δυνατότητές τους και ότι τα προβλήματα και οι συνθηκες που αντιμετωπίζουν είναι πέρα από την επίλυση ή το χειρισμό τους, είναι έτοιμοι να ψάξουν για έναν θείο Μεσάζοντα και για το Μεσολαβητή που θα παρουσιάσει το αίτημά τους προς τον Θεό και θα επιφέρει μια διάσωση.Ψάχνουν για έναν Λυτρωτή. Αυτή η δοξασία των Μεσολαβητών, Μεσσίων, Χριστών κα Αβατάρ μπορεί να παρουσιαστεί να διαπερνά όπως ένα χρυσό νήμα μέσω όλων των παγκόσμιων πίστεων και Ιερών Γραφών και, συνδέοντας τις Γραφές αυτού του κόσμου με κάποια κεντρική πηγή εκπόρευσης, να βρίσκεται σε μεγάλο βαθμό παντού. Ακόμη και η ανθρώπινη ψυχή θεωρείται ως ένας μεσάζων μεταξύ του ανθρώπου και του Θεού. Ο Χριστός θεωρείται από αμέτρητα εκατομμύρια να ενεργήσει ως ο θείος μεσολαβητής μεταξύ της ανθρωπότητας και της θεότητας.
Αβατάρ είναι αυτός ο Οποίος έχει μια ιδιαίτερη ικανότητα (εκτός από έναν αυτο-εγκαινιαζόμενο στόχο και ένα προ-διορισμένο πεπρωμένο) να διαβιβάζει ενέργεια ή θεία δύναμη. Αυτό είναι απαραιτήτως ένα βαθύ μυστήριο και φανερώθηκε κατά τρόπο ιδιαίτερο και σε σχέση με την κοσμική ενέργεια από τον Χριστό ο Οποίος — για πρώτη φορά στην πλανητική ιστορία, απ’ ότι γνωρίζουμε — διεβίβασε τη θεία ενέργεια της αγάπης άμεσα στον πλανήτη μας και υπό μια πιό καθορισμένη έννοια στην ανθρωπότητα. Επίσης, πάντα αυτοί οι Αβατάρ ή θείοι Αγγελιοφόροι συνδέονται με την έννοια κάποιας υποκειμενικής πνευματικής Τάξης ή Ιεραρχίας πνευματικών Ζωών, οι οποίοι ενδιαφέρονται για την αναπτυσσόμενη ευημερία της ανθρωπότητας. Ό,τι γνωρίζουμε πραγματικά είναι πως, μέσα από τους αιώνες, μεγάλοι και θείοι Αντιπρόσωποι του Θεού ενσωματώνουν το θείο σκοπό, και επηρεάζουν ολόκληρο τον κόσμο με έναν τέτοιο τρόπο ώστε τα ονόματά Τους και η επιρροή Τους να είναι γνωστά και να είναι αισθητά χιλιάδες χρόνια αφότου δεν περπατούν πλέον μεταξύ των ανθρώπινων οντων. Ξανά και ξανά, Αυτοί ήρθαν και άφησαν έναν αλλαγμένο κόσμο και κάποια νέα παγκόσμια θρησκεία πίσω Τους. Επίσης, γνωρίζουμε ότι η προφητεία και η πίστη έχουν πάντα αποβεί αληθινές στην υπόσχεση του ερχομού τους πάλι μεταξύ μας σε μια ώρα ανάγκης. Αυτές οι δηλώσεις είναι δηλώσεις γεγονότων, ιστορικώς αποδεδειγμένα. Πέρα από αυτό ξέρουμε σχετικά λίγες λεπτομέρειες.
Υπάρχουν όλων των τύπων και βαθμών Αβατάρ. Μερικοί από αυτούς είναι μεγάλης πλανητικής σπουδαιότητας επειδή Αυτοί εκφράζουν ολόκληρους κύκλους μελλοντικής ανάπτυξης μέσα Τους και δίνουν τη νότα και τη διδασκαλία που θα φέρει μια νέα εποχή και έναν νέο πολιτισμό. Αυτοί ενσωματώνουν μεγάλες αλήθειες προς τις οποίες οι μάζες των ανδρών και γυναικών πρέπει να εργαστούν και που ακόμα αποτελούν έναν αντικειμενικό στόχο για τις μεγαλύτερες διάνοιες της εποχής, έστω κι αν ακόμα παραμένει απραγματοποίητος. Ορισμένα Αβατάρ επίσης εκφράζουν στον Εαυτό Τους το σύνολο του ανθρώπινου επιτεύγματος και της φυλετικής τελειότητας, και έτσι γίνονται τα ‘ιδανικά άτομα’ των εποχών. Άλλοι, μεγαλύτεροι ακόμα, τους επιτρέπεται να είναι οι προστάτες κάποιας θείας αρχής ή κάποιας θείας ποιότητας που χρειάζεται καινούρια παρουσίαση και έκφραση επάνω στη Γη. Αυτοί μπορούν να το κάνουν αυτό επειδή έχουν επιτύχει την τελειότητα και τις υψηλότερες δυνατές μυήσεις. Αυτοί έχουν το δώρο
οι Ίδιοι να είναι αυτές οι ενσωματωμένες πνευματικές ιδιότητες, και επειδή έχουν εκφράσει στην πληρότητα μια τέτοια συγκεκριμένη αρχή ή ποιότητα Αυτοί μπορούν να ενεργήσουν ως κανάλια για τη μετάδοσή της από το κέντρο ολόκληρης της πνευματικής Ζωής. Αυτή είναι η βάση για τη δοξασία των Αβατάρ ή των Θείων Αγγελιοφόρων.
Ένας τέτοιος ήταν ο Χριστός, ο οποίος ήταν δύο φορές Αβατάρ επειδή όχι μόνο έκφραση την κεντρική ιδέα της νέας εχποχής (πριν από δύο χιλιάδες χρόνια) αλλά Αυτός επίσης, με κάποιο μυστηριόδες και ακατανόητο τρόπο, ενσωμάτωσε στον Εαυτό του την θεία Αρχή της Αγάπης. Ήταν ο πρώτος που αποκάλυψε στην ανθρωπότητα την αληθινή φύση του Θεού.
Συνοψίζωντας, επομένως, η δοξασία των Αβατάρ παραλληλίζεται από τη δοξασία της συνέχειας της αποκάλυψης.
Πάντα στους αιώνες, και σε κάθε μεγάλη ανθρώπινη κρίση, πάντα στις στιγμές της ανάγκης, στην ίδρυση μιας νέας φυλής, ή στο ξύπνημα μιας έτοιμης ανθρωπότητας σε ένα νέο και ευρύτερο όραμα, η Καρδιά του Θεού — που ωθείται από το Νόμο της Συμπόνοιας — αποστέλλει έναν Δάσκαλο, έναν παγκόσμιο Λυτρωτή, έναν Διαφωτιστή, έναν Αβατάρ, έναν διαβιβαστή μεσάζων, έναν Χριστό. Αυτός δίνει το μήνυμα που θα θεραπεύσει, το οποίο θα δείξει το επόμενο βήμα που θα κάνει η ανθρώπινη φυλή, το οποίο θα φωτίσει ένα σκοτεινό παγκόσμιο πρόβλημα και θα δώσει στην ανθρωπότητα μια έκφραση κάποιας έως τώρα απραγματοποίητης όψης της θειότητας.
Οι Αβατάρ που είναι πιο γνωστοί και που αναγνωρίζονται είναι ο Βούδας στην Ανατολή και ο Χριστός στη Δύση. Τα μηνύματά τους είναι γνωστά σε όλους, και οι καρποί της ζωής και των λέξεών Τους έχουν καθορίσει τον τρόπο σκέψης και τους πολιτισμούς και των δύο ημισφαιρίων. Επειδή Αυτοί είναι ανθρώπινα-θεία Αβατάρ, αντιπροσωπεύουν αυτό που η ανθρωπότητα μπορεί εύκολα να καταλάβει. Επειδή Αυτοί είναι ομοειδούς φύσης με μας, «σάρκα της σάρκας μας και πνεύμα του πνεύματός μας», τους ξέρουμε και τους εμπιστευόμαστε και Αυτοί έχουν περισσότερη σημασία σε μας από άλλες θείες Εμφανίσεις. Αυτοί είναι γνωστοί, εμπιστευμένοι και αγαπημένοι από αμέτρητα εκατομμύρια. Ο πυρήνας της πνευματικής ενέργειας που κάθε ένας από Αυτούς εγκαθιδρύει δεν μπορεί να μετρηθεί από μας.
Η εγκαθίδρυση ενός πυρήνα διαρκούς ενέργειας, πνευματικά θετικό, είναι ο σταθερός στόχος ενός Αβατάρ.
Αυτός εστιάζει ή αγκυροβολεί μια δυναμική αλήθεια, μια ισχυρή σκεπτομορφή ή μια δίνη μαγνητικής ενέργειας στον κόσμο της ανθρώπινης διαβίωσης. Αυτό το σημείο εστίασης ενεργεί όλο και περισσότερο ως πομπός πνευματικής ενέργειας. Αυτό επιτρέπει στην ανθρωπότητα να εκφράσει κάποια θεία ιδέα και αυτό με τον καιρό παράγει έναν πολιτισμό με τις συνοδευτικές του κουλτούρες, θρησκείες, πολιτικές, κυβερνήσεις και εκπαιδευτικές διαδικασίες. Έτσι δημιουργείται η ιστορία. Η ιστορία είναι τελικά μόνο το αρχείο της κυκλικής αντίδρασης της ανθρωπότητας σε κάποια εισρέουσα θεία ενέργεια, σε κάποιον εμπνευσμένο ηγέτη, ή σε κάποιον Αβατάρ.
Ο λόγος που Αυτός δεν έχει έρθει πάλι είναι ότι η αναγκαία εργασία δεν έχει γίνει από τους οπαδούς Του σε όλες τις χώρες. Ο ερχομός Του εξαρτάται κατά ένα μεγάλο μέρος, όπως θα δούμε αργότερα, από την καθιέρωση των ορθών ανθρώπινων σχέσεων. Αυτό η εκκλησία έχει εμποδίσει ανά τους αιώνες, και δεν έχει βοηθήσει λόγω του φανατικού ζήλου της να κάνει όλους τους λαούς «Χριστιανούς» και όχι οπαδούς του Χριστού. Η εκκλησία έχει υπογραμμίσει το θεολογικό δόγμα, και όχι την αγάπη και την στοργική κατανόηση όπως της έκφρασε με παραδειγματικό τρόπο ο Χριστός. Η εκκλησία έχει κηρύξει τον Φλογερό Σαούλ της Ταρσού και όχι τον ευγενή Ξυλουργό της Γαλιαίας. Και έτσι, Αυτός περιμένει. Αλλά η ώρα Του έχει έρθει τώρα, λόγω της ανάγκης των ανθρώπων σε κάθε χώρα και λόγω της επικλητικής κραυγής των μαζών παντού και των συμβουλών των μαθητών Του όλων των πίστεων και όλων των παγκόσμιων θρησκειών.
Δεν μπορούμε ακόμα να γνωρίζουμε την ημερομηνία ή την ώρα της επανεμφάνισης του Χριστού. Ο ερχομός του εξαρτάται από την έκκληση (η συχνά άφωνη έκκληση) όλων όσων στέκονται με μαζική πρόθεση. Εξαρτάται επίσης από την καλύτερη εγκαθίδρυση των ορθών ανθρώπινων σχέσεων και από ορισμένο έργο που γίνεται αυτή τη στιγμή από ανώτερα Μέλη του Βασίλειου του Θεού, η αόρατη Εκκλησία, η πνευματική Ιεραρχία του πλανήτη μας. Εξαρτάται επίσης από την σταθερότητα των μαθητών του Χριστού στον κόσμο αυτή τη στιγμή και των μυημένων-εργατών Του — όλοι αυτοί που εργάζονται στις πολλές ομάδες, θρησκευτικές, πολιτικές και οικονομικές. Στα παραπάνω πρέπει να προστεθεί αυτό που οι Χριστιανοί ονομάζουν η «ανεξιχνίαστη Θέληση του Θεού», εκείνος ο άγνωστος σκοπός του Κυρίου του Κόσμου, ο Αρχαίος των Ημερών (όπως καλείται στην Παλαιά Διαθήκη), ο Οποίος «ξέρει τη δική Του Διάνοια, ακτινοβολεί την υψηλότερη ποιότητα της αγάπης και εστιάζει τη Θέλησή Του στην υψηλή Θέση Του μέσα στο κέντρο όπου η Θέληση του Θεού είναι γνωστή».
