Μια Πνευματική Αναγέννηση

Πολλοί άνθρωποι σήμερα, τόσο μέσα από τις μεγάλες θρησκείες του κόσμου όσο και έξω από αυτές, αποζητούν εκείνο που είναι αυθεντικό στην πνευματική εμπειρία. Φωτισμένοι θρησκευτικοί στοχαστές μοχθούν για τον τερματισμό της παμπάλαιας διαμάχης μεταξύ των διαφοροποιημένων δογμάτων και αναζητούν την ζωντανή πραγματικότητα που βρίσκεται πίσω από τα εξωτερικά τυπικά. Χωρίς να εγκαταλείπουν εκείνο που συνεχίζει να έχει αξία για τη δική τους παράδοση, αναζητούν το χρυσό νήμα της αλήθειας που ενυπάρχει μέσα στην καρδιά κάθε πίστης. Αυτή η κίνηση προς τη βαθύτερη κατανόηση αυτού που σηματοδοτεί για κάθε άνθρωπο η θρησκευτική του παρόρμηση, οδηγεί προς μεγαλύτερη ενότητα τις διαφορετικές παραδόσεις.

Στο βαθμό που η ανθρωπότητα απομακρύνεται από την ιδέα ότι είναι δυνατόν να υπάρχει μια και μοναδική σωστή ερμηνεία της αλήθειας, μπορούμε να έχουμε την εικόνα ενός μέλλοντος όπου οι άνθρωποι με πνευματική προδιάθεση θα σέβονται μεταξύ τους εκείνο που ιερό για τον καθένα και θα συνεορτάζει ο ένας τις ιερές ημέρες του άλλου. Μάλιστα αυτό ήδη συμβαίνει: Έχουμε, για παράδειγμα, τη μεγάλη Ανατολική Εορτή του Βεσάκ, που εορτάζεται από τους Βουδιστές και τους Ινδουιστές, και που αναγνωρίζεται ολοένα και πιο πολύ στη Δύση. Τέτοιοι κοινοί εορτασμοί μπορούν να αποφέρουν άφθονο πνευματικό πλούτο, ενότητα στην πνευματική προσπάθεια επιπλέον ενιαία πνευματική επίκληση. Η δύναμη που μας προσδίδει κάτι τέτοιο είναι προφανής. Αλλά μπορούν να εμφανιστούν και νέες τελετές για τον εορτασμό της πνευματικής και θείας φύσης τα ανθρωπότητος. Τέτοιο μεγάλο παράδειγμα είναι η Εορτή της Παγκόσμιας Καλής Θέλησης, ένα μήνα μετά το Βεσάκ. Τελείται κάθε χρόνο από το ’40. Τώρα εορτάζεται και ως Παγκόσμια Ημέρα Επίκλησης, και με αυτό τον τρόπο δίνει ιδιαίτερη έμφαση στη μεγάλη σημασία που έχει μια παγκοσμίου εύρους ενιαία επίκληση. Καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους ήδη τηρούνται κι άλλες εορτές ομαδικού διαλογισμού και επίκλησης, οι οποίες, όπως ακριβώς συμβαίνει με το Πάσχα, το Βεσάκ και την Παγκόσμια Ημέρα Επίκλησης ακολουθούν το ρυθμό των κύκλων της σελήνης. Με την πάροδο του χρόνου όλες αυτές οι τελετές θα μπορούσαν να αποτελέσουν επίσημα μέρος μιας νέας θρησκευτικής προσέγγισης προς το Θείον.

Η αυξανόμενη συνεργασία μεταξύ των διαφορετικών πνευματικών παραδόσεων θα συμβάλει στην προετοιμασία για τη δρομολόγηση νέων αποκαλύψεων περί του πνευματικώς αληθούς, τις οποίες είναι βέβαιον ότι θα εφελκύσει η ανθρωπότης από την Πηγή της Ζωής και της Αγάπης, την Οποία πολλές πνευματικές παραδόσεις ονομάζουν Θεό. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πώς θα έλθουν αυτές οι αποκαλύψεις. Όμως οι πιο μεγάλες θρησκείες συμφωνούν ότι σε περιόδους μεγάλης αβεβαιότητος και βαθιών αλλαγών μπορούμε να αναμένουμε τον ερχομό ενός μεγάλου Διδασκάλου. Οι Βουδιστές αναφέρονται στον ερχόμενο ως Κύριο Μεϊτρέγια. Οι Ινδοί ως Καλκί Αβατάρ. Οι Χριστιανοί ως Χριστό. Αλλά θα έχουμε και μια αυξανόμενη συναίσθηση της σχέσης μας προς πιο λεπτοφυείς καταστάσεις ύπαρξης και συνείδησης. Διαστάσεις συνείδησης δηλαδή από τις οποίες οι Άγιοι, οι Μποντισάτβα και οι Ρίτσι, ανάλογα με την κάθε παράδοση, εργάζονται ακατάπαυστα για να εμπνεύσουν την ανθρωπότητα. Η ανανεωμένη κατανόηση αυτής της αλύσσου της πνευματικής ιεραρχίας ασφαλώς μπορεί να αναζωογονήσει όλες τις θρησκείες.

Ο Θεός εργάζεται με πολλούς τρόπους, μέσω πολλών θρησκευτικών πίστεων και αντιπροσώπων. Το οικουμενικό υπόβαθρο της θρησκείας στο μέλλον μπορεί να δομηθεί με το να αποδοθεί έμφαση στις ουσιαστικές αλήθειες, την ενότητα και την συναλληλία του πνεύματος. Οι πλέον θεμελιώδεις ιδέες οι οποίες γίνονται καθολικά αποδεκτές είναι:

• Το γεγονός της υπερβατικής όσο και ενυπάρχουσας Θειότητας, ανεξάρτητα από ονομασίες


• Η σχέση μας προς το Θείον - εν πνεύματι είμεθα όλοι Ένα


• Η σχέση μεταξύ μας - η ενότητα των ανθρώπων


• Το γεγονός της αθανασίας και της αιώνιας ενύπαρξης


• Το Συνεχές της Αποκάλυψης και οι Θείες Προσεγγίσεις, γνωστές στην Ανατολή ως Δοξασία των Αβατάρ και στη Δύση ως Δοξασία του Ερχομένου


• Η Ατραπός προς την Θειότητα, που διανύθηκε ανά τους αιώνες από τους αγίους της κάθε πίστης

Ένας τρόπος με τον οποίο μπορούμε να βοηθήσουμε να προετοιμαστεί μια πιο οικουμενική προσέγγιση προς τη θρησκεία είναι η καθημερινή χρήση και η διανομή της Μεγάλης Επίκλησης, μιας από τις παλαιότερες και πλέον ισχυρές προσευχές που δόθηκαν ποτέ στην ανθρωπότητα. Όλοι όσοι τη χρησιμοποιούν παράγουν με δύναμη αλλαγές τόσο εντός τους όσο και στο περιβάλλον. Από το 1945 αυτή η προσευχή χρησιμοποιείται από εκατομμύρια και έχει μεταφραστεί σε πιο πολλές από 70 γλώσσες. Αποτελεί το πλέον ισχυρό εργαλείο που διαθέτουμε για την πλανητική μεταμόρφωση σε τούτη την περίοδο προσδοκίας για πνευματική αναγέννηση.