ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΝΟΜΗ ΤΟΥ ΒΡΑΒΕΙΟΥ ΝΟΜΠΕΛ ΕΙΡΗΝΗΣ ΣΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΟΜΠΑΜΑ

Η πρόσφατη απονομή του Βραβείου Νόμπελ Ειρήνης στον Πρόεδρο Ομπάμα παγκοσμίως αποτέλεσε θέμα πολλών συζητήσεων, μιας και έγινε τόσο νωρίς στην διάρκεια της προεδρικής του θητείας. Μερικοί θεωρούν ότι του δημιουργεί μια δέσμευση και ένα βάρος σε σχέση με το έργο που έχει μπροστά του, άλλοι ως ανάδειξη εκείνων των καλών προθέσεων που στοχεύουν σε εφαρμογή πιο τελεσφόρων πολιτικών, ενώ κάποιο άλλοι, ως κάτι λίγο παραπάνω από μια προσβολή εναντίον της  διακυβέρνησης του προκατόχου του. Άσχετα με το κατά πόσο είναι σωστές ή λάθος αυτές και οι απόψεις όπως και πολλές άλλες, η διερεύνηση του νοήματος που κρύβεται πίσω από αυτό το γεγονός θα μπορούσε να  μας χαρίσει μια ευρύτερη προοπτική.

Σύμφωνα με τη Διαθήκη του Αλφρεντ Νόμπελ, το Βραβείο  θα πρέπει να απονέμεται  σε αυτόν που «στη διάρκεια του προηγούμενου έτους …. θα έχει αποδώσει το περισσότερο ή καλύτερο έργο για την αδελφοσύνη μεταξύ των εθνών, για την εξάλειψη ή τη μείωση των τακτικών στρατών και για τη διατήρηση και προώθηση των ειρηνευτικών διαδικασιών.»

Ασφαλώς αυτά τα λόγια μπορούν να ερμηνεύονται με όρους εξωτερικών συμβάντων και ποσοτικών αλλαγών, αλλά είναι επίσης ορθό και βάσιμο να θεωρούμε ακόμη σημαντικότερη την ψυχολογική τους όψη. Εκείνα τα θεμελιώδη ιδανικά που είναι ικανά να αποφέρουν τη διεθνή ειρήνη και να προκαλέσουν τις εξωτερικές μεταβολές που αυτή συνεπάγεται, θα πρέπει πρώτα να έχουν συγκεντρώσει ικανή νοητική και συγκινησιακή δύναμη. Σε αυτή τη διαδικασία έχει τεράστια σημασία η επιδέξια προβολή ενός οράματος μέσω της ορθής χρήσης της ρητορικής. Ενας ρήτορας που έχει μεγάλη ικανότητα μπορεί να αφυπνίζει την ελπίδα και να προσθέτει ορμή στη διαδικασία του μετασχηματισμού των πραγμάτων, και με αυτό τον τρόπο διασφαλίζεται καλύτερα το γεγονός να  θα επέλθει τελικά η επιθυμητή αλλαγή στον κόσμο των συμβάντων του φυσικού πεδίου. Καθώς η κατανόησή μας περιορίζεται από τον κόσμο των πέντε αισθήσεων, ενδέχεται να μην είναι εύκολο πάντα να συσχετίζουμε την αιτία με το αποτέλεσμα. Όμως κάθε βαρυσήμαντη σκεπτομορφή θα πρέπει κάποια στιγμή να αποκαλυφθεί και αναδυθεί από το βασίλειο της ενέργειας της συνείδησης μέσα και πάνω στο γήινο κόσμο.

Όχι άδικα οι  δημοσιογραφικοί κύκλοι επικαλούνται και χρησιμοποιούν τον όρο «αχτίδα ελπίδας» για το γεγονός της βράβευσης, κάνοντας μια  αντίστιξη σε σχέση με το ζοφερό υπόβαθρο των παγκόσμιων υποθέσεων. Η Diana Mukkaled, επιφανής και εκτιμώμενη  δημοσιογράφος στον Αραβικό κόσμο, παρατηρεί: «Ο Ομπάμα έχει μια ιδιαίτερη ικανότητα στο να προσδίδει στα ζητήματα ελπίδα, κι αυτό όχι μόνο στην Αμερική, αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο επίσης. Ίσως το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης να συνεισφέρει στο να γίνει η ελπίδα αυτή πραγματικότητα, ιδιαίτερα στις δικές μας χώρες,  που πνίγονται μέσα στην αποθάρρυνση και την απόγνωση.»

http://aawsat.com/english/news.asp?section=2&id=18521,

Αν και μια ελπίδα μπορεί να αποδειχθεί κάτι το παροδικό, ωστόσο αποτελεί ένα κύμα/φορέα μιας αρχής ή αλήθειας που επίκειται να προωθηθεί μέσα στη συλλογική συνείδηση. Εκεί αναμένει σε λανθάνουσα κατάσταση, ώσπου να την αφυπνίσει και ενδυναμώσει εκ νέου το επόμενο κύμα ελπίδας. Έτσι, η αναγνώριση μιας  καινούργιας αλήθειας, μιας άλλης  πνευματικής αρχής, ανοίγει βαθμιαία το δρόμο της ως το προσκήνιο της συνείδησης του κοινού, και με την πίεση που ασκεί, επιτυγχάνει τελικά να επιδράσει αρκούντως στα γεγονότα και να καταστεί αποτελεσματικός παράγοντας αλλαγής.

Οι διάφορες ομιλίες του Προέδρου Ομπάμα έχουν «συναρπάσει τη φαντασία του κοινού» ενεργοποιώντας με αυτό τον τρόπο ένα θετικό όραμα ελπίδας για το μέλλον. Η ποιότητα τους μπορεί να περιγραφτεί ως ένα πρακτικό όραμα μάλλον, παρά ως ένα μυστικιστικό όνειρο. Η διαφορά ανάμεσα στο αληθινό όραμα και τον απραγματοποίητο και ανέφικτο ιδεαλισμό είναι πολύ λεπτή, όταν όμως σημειώνεται ανταπόκριση και φούντωμα της ελπίδας των εθνών, τότε έχουμε σίγουρα ένα σημάδι ότι κρούστηκε η σωστή πνευματική νότα. Κάθε φορά που ένα τέτοιο όραμα διαπερνά και συγκεντρώνει τους λαούς, αναγνωρίζεται ο κοινός δεσμός της παγκόσμιας ενότητας και τότε αυτό προσφέρει μια μοναδική ευκαιρία για την πνευματική Ιεραρχία, η Οποία παραστέκει πίσω από τις παγκόσμιες υποθέσεις, ώστε να βοηθήσει στην περαιτέρω ενοποίηση της συνείδησης της «μίας» ανθρωπότητας. Και τούτο, διότι όπως αποκαλύπτει η μια χωρίς προκαταλήψεις μελέτη της εξέλιξης της κοινωνικής συνείδησης και η προβολή της με τη φαντασία στο μέλλον, το πεπρωμένο της ανθρωπότητας είναι η ενότητα.