Η Ατέλειωτη Αυτοβιογραφία
Πρόλογος
Τα πρώτα τέσσερα κεφάλαια αυτής της Αυτοβιογραφίας γράφηκαν το 1945. Τα κεφάλαια πέντε και έξι γράφηκαν το 1947. Οι χρονολογίες αυτές είναι σημαντικές σε σχέση με τα παγκόσμια γεγονότα εκείνης της εποχής.
Το πρώτο δακτυλογραφημένο κείμενο ξαναγράφηκε το 1948. Στο πλήρες κείμενο έγιναν από την κ. Μπέϊλη ορισμένες διορθώσεις. Διάφορα πρόσωπα εργάσθηκαν κατά καιρούς με την κ. Μπέϊλη στο κείμενο και αντίγραφα αποσπασμάτων δόθηκαν σε μερικά πρόσωπα για σχολιασμό. Σε μερικές περιπτώσεις δεν επιστράφηκαν, αλλά σ’ όλες τις περιπτώσεις είναι ατελή, ανακριβή σε ορισμένα σημεία και τελικά δεν εγκρίθηκαν απ’ την ίδια.
Σχεδιάσθηκαν τέσσερα ακόμη τμήματα αυτής της Αυτοβιογραφίας αλλά ποτέ δε γράφηκαν. Η αυξημένη πίεση στο παγκόσμιο, οργανωμένο έργο για το οποίο ήταν υπεύθυνη η κ. Μπέϊλη, η συγκεχυμένη και τεταμένη κατάσταση της ανθρωπότητας με την οποία ήταν ευαίσθητα συντονισμένη, η αίσθηση της ματαιότητας κι επομένως της αρνητικότητας των ανθρώπων καλής θέλησης παντού, την οποία επίμονα προσπαθούσε να εξουδετερώσει, η στενοχώρια της ανεπαρκούς χρηματοδότησης για τη διεύρυνση του παγκόσμιου έργου και η διάψευση και η απογοήτευση απ’ την ανικανότητα να ικανοποιήσει την ανάγκη και συχνά την ανικανότητα να επωφεληθεί μιας ευκαιρίας λόγω της απλής έλλειψης δολλαρίων – ήταν ένα μέρος των πιέσεων που συνδυάσθηκαν για να δημιουργήσουν μια κατάσταση πλήρους εξάντλησης. Ο φυσικός φορέας δε γνώριζε ανάπαυλα. Η κατάσταση της καρδιάς και του αίματος χειροτέρευε διαρκώς.
Στη διάρκεια των δύο τελευταίων ετών της ζωής της πάλεψε εναντίον κάθε πίεσης και κατάστασης με αληθινά σιδερένια θέληση. Η πρώτη ακτινική προσωπικότητά της υψώθηκε σε μια τελική προσπάθεια να ανταποκριθεί στο αίτημα της ψυχής της. Ήταν το 1946 όταν πήρε την απόφαση να αρνηθεί τη χρόνια αρρώστια. Κάθε μέρα λοιπόν, όπως ήταν η συνήθεια της ζωής της, εργαζόταν μέχρι τα όρια της φυσικής αντοχής, αγνοώντας την κούραση ή τον πόνο. Διάλεξε να φύγει εργαζόμενη δραστήρια και πάνω στο έργο. Έτσι κι έγινε. Ακόμη και τις τελευταίες μέρες στο νοσοκομείο στη Νέα Υόρκη, το 1949, δεχόταν επισκέψεις, συσκεπτόταν με τα ανώτερα στελέχη και αλληλογραφούσε.
Όταν έφτασε η ώρα του θανάτου, ο Διδάσκαλός της Κ.Χ. ήρθε όπως της είχε υποσχεθεί από καιρό.
Το επόμενο πρωί μετά το θάνατό της έστειλα την ακόλουθη επιστολή στους χιλιάδες σπουδαστές και φίλους της ανά τον κόσμο:
Αγαπητέ φίλε,
Αυτή η επιστολή σου φέρνει την είδηση του τέλους ενός κύκλου και της αρχής ενός άλλου πιο χρήσιμου και λιγότερο περιοριστικού κύκλου για την αληθινή φίλη σου και δική μου Αλίκη Α. Μπέϊλη. Λυτρώθηκε ειρηνικά κι ευτυχισμένα το απόγευμα της Πέμπτης 15 Δεκεμβρίου 1949.
Καθώς συνομιλούσαμε το τελευταίο αυτό απόγευμα, μου είπε: “Είμαι πολύ ευχαριστημένη από πολλά. Είχα μια πλούσια και γεμάτη ζωή. Πολλοί άνθρωποι σ’ όλο τον κόσμο στάθηκαν τόσο καλοί μαζί μου”.
Από καιρό ήθελε να φύγει και την κρατούσε μόνο η ισχυρή της θέληση να τελειώσει το έργο της και η φλογερή της επιθυμία να συμπληρώσει τις διευθετήσεις για το μέλλον της Σχολής Αρκέην που θα μας βοηθούσε, εσάς κι εμένα, να υπηρετήσουμε καλύτερα τους συνανθρώπους μας.
Είχε διαμορφώσει και διαπλάσσει το πρότυπο της Σχολής μας στη διάρκεια των χρόνων με ακρίβεια και οξύνοια και το είχε γεμίσει με τη μαγνητική δύναμη της μεγάλης πολυβασανισμένης καρδιάς της.
Μερικοί ρωτούσαν γιατί έπρεπε να υποφέρει – γιατί πράγματι υπέφερε νοητικά και συναισθηματικά καθώς και φυσικά. Μόνο εγώ ξέρω πόσο θριαμβευτικά ανοίχθηκε για να δεχθεί την κρούση πολλών τύπων καταστροφικών δυνάμεων τόσο αχαλίνωτων αυτή την εποχή της παγκόσμιας αναταραχής και πόσο εκπληκτικά τις μετουσίωσε, προφυλάσσοντας έτσι όλους τους σκληρά πιεζόμενους, αγωνιζόμενους ζηλωτές και νεότερους μαθητές που είχαν καταφύγει σ’ αυτή και στη Σχολή της διαμέσου των χρόνων.
Το μεγαλύτερο μέρος του έργου της ζωής της υπήρξε πάντοτε υποκειμενικό. Είδαμε τα εξωτερικά αποτελέσματα, παρακολουθήσαμε τις εξωτερικές μετακινήσεις, τη βοηθήσαμε και την αγαπήσαμε και μερικές φορές την κρίναμε, αλλά πάντα βαδίσαμε μαζί της κι εξαιτίας της, όμως λίγο ψηλότερα και λίγο καλύτερα απ’ ό,τι θα συνέβαινε διαφορετικά. Είμαστε όλοι πολύ ανθρώπινοι κι αυτή ήταν επίσης πολύ ανθρώπινη.
Γιατί υπέφερε; Γιατί ο δρόμος που διάλεξε βρίσκεται στη γραμμή των Παγκόσμιων Σωτήρων. Γύρισε πίσω στο Διδάσκαλό της Κ.Χ. για μια ακόμη πιο τολμηρή εργασία μαζί Του για τον Χριστό.
Μας ζητεί να κρατήσουμε τη Σχολή Αρκέην λαμπρή και φωτεινή όπως είναι τώρα, να την κρατήσουμε γεμάτη από τη λυτρωτική δύναμη μιας παγκόσμιας συγκέντρωσης στοργικών καρδιών όπως συμβαίνει τώρα και να φροντίσουμε να την υπηρετούμε αληθινά.
Ειλικρινά δικός σας,
Φόστερ Μπέιλη
Νέα Υόρκη
16 Δεκεμβρίου 1949
