Τα βιβλία της Αλίκης Α. Μπέιλυ γράφτηκαν σε συνεργασία με τον Θιβετανό Διδάσκαλο μεταξύ του 1919-1949 και αποτελούν μια συνέχεια της Προαιώνιας Σοφίας – ένα σώμα εσωτερικής διδασκαλίας που παραδίδεται από αρχαιοτάτων χρόνων σε μια μορφή που είναι πάντα κατάλληλη στην κάθε εποχή. Προορισμένα για να προηγηθούν και να ρυθμίσουν την ερχόμενη εποχή, αυτά που έγραψε η Αλίκη Α. Μπέιλυ προσφέρουν μια ασύγκριτη πνευματική προσέγγιση σε τέτοια θέματα όπως τη διδασκαλία στη Σαμπάλλα και την Οδό της πνευματικής εξέλιξης, την πνευματική Ιεραρχία, τη νέα μαθητεία και εκπαίδευση στο διαλογισμό ως μορφή υπηρεσίας, τη διδασκαλία πάνω στις επτά ακτίνες και τη νέα ψυχολογία της ψυχής, τη διδασκαλία στην εσωτερική αστρολογία και τη νέα παγκόσμια θρησκεία, η οποία υπογραμμίζει το κοινό νήμα της αλήθειας που συνδέει όλες τις σημαντικότερες παγκόσμιες μορφές πίστης.

Η Προαιώνια Σοφία παρουσιάζεται ως ένας πρακτικός και σύγχρονος τρόπος ζωής και ως ένας οδηγός για τη συγχώνευση των πνευματικών αξιών και στόχων με τις προκλήσεις της σύγχρονης ζωής. Η έμφαση των κειμένων της Αλίκης Μπέιλυ είναι πάνω στην υπηρεσία μέσω της ανάπτυξης της συμβολής που κάθε άτομο, καθοδηγούμενο από την ψυχή, μπορεί να έχει στο διαφωτισμό της πλανητικής συνείδησης κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου της τρομερής αλλαγής και μετάβασης σε μια νέα εποχή και μια νέα χιλιετία.

Ένα απόσπασμα από κείμενο του Θιβετιανού δασκάλου που γράφτηκε το 1934 εξηγεί εν συντομία την πρόθεση αυτών των διδασκαλιών.

"Τα βιβλία που έχω γράψει στέλνονται χωρίς την αξίωση για την αποδοχή τους. Μπορούν, ή δεν μπορούν, να είναι ορθά, αληθινά και χρήσιμα. Υπόκειται σε σας να εξακριβώσετε την αλήθειά τους μέσω ορθής πρακτικής και χρήσης της διαίσθησης. Ούτε εγώ μα ούτε η Αλίκη Μπέιλυ ενδιαφερόμαστε στο ελάχιστο για την επιδοκιμασία τους ως εμπνευσμένο γράψιμο ή επιθυμούμε κάποιον να μιλά για αυτά (με κομμένη την ανάσα) ως το έργο ενός από τους διδασκάλους. Εάν παρουσιάζουν την αλήθεια κατά τέτοιο τρόπο ώστε να ακολουθεί διαδοχικά αυτήν που προσφέρεται ήδη στις παγκόσμιες διδασκαλίες, εάν οι πληροφορίες που δίνονται αυξάνουν τον ζήλο και τη θέληση-προς-υπηρεσία από το πεδίο των συγκινήσεων σε αυτό της διάνοιας (το πεδίο όπου μπορούν να βρεθούν οι Διδάσκαλοι) τότε αυτά τα βιβλία θα έχουν εξυπηρετήσει το σκοπό τους. Εάν η διδασκαλία που μεταβιβάζεται εφελκύει μια απάντηση από το φωτιζόμενο μυαλό αυτού που εργάζεται στον κόσμο, και φέρνει μια λάμψη της διαίσθησης, τότε ας γίνεται αποδεκτή η διδασκαλία. Αλλά όχι διαφορετικά. Εάν οι δηλώσεις συναντιούνται με ενδεχόμενο επιβεβαίωση ή κρίνονται αληθινές κάτω από το Νόμο των Αντιστοιχιών, τότε αυτό είναι καλό και ωραίο. Αλλά εάν αυτό δεν είναι έτσι, τότε ο σπουδαστής ας μην δεχτεί αυτό που λέγεται."