Διαλογισμός - Εισαγωγικός Οδηγός

Ο θεμελιώδης νόμος που κυβερνά όλο το έργο του διαλογισμού είναι ο αρχαίος εκείνος νόμος που διατυπώθηκε, πριν από αιώνες, από τους ενορατικούς στην Ινδία, ότι "η ενέργεια ακολουθεί τη σκέψη". Η ενέργεια ξεχύνεται από το βασίλειο των ιδεών (ή της ψυχικής γνώσης)... σταλάζει λίγο-λίγο στο βραδύ νου των ανθρώπων και σ’ αυτό μπορούν να αποδοθούν όλα τα προοδευτικά κινήματα της εποχής, όλες οι οργανώσεις που αποβλέπουν στην κοινή ευημερία και την ομαδική βελτίωση. Όλες οι θρησκευτικές αντιλήψεις και όλη η εξωτερική γνώση των Αιτίων που παράγουν την αντικειμενική εκδήλωση.

Κάθε μορφή, είτε πρόκειται για τη μορφή μιας ραπτομηχανής είτε ενός κοινωνικού συστήματος είτε ενός ηλιακού συστήματος, μπορεί να θεωρηθεί ως υλοποίηση μιας σκέψης κάποιου διανοητή ή κάποιου ομίλου διανοητών. Είναι μια μορφή δημιουργικού έργου...και το όλο έργο είναι υπήρξε συγκέντρωση ενέργειας του ενός ή του άλλου είδους. Κατά συνέπεια, ο μαθητής του διαλογισμού πρέπει να θυμάται ότι εργάζεται πάντοτε με ενέργειες και ότι οι ποικίλες αυτές ενέργειες θα έχουν ένα ορισμένο αποτέλεσμα πάνω στη μορφική φύση.

Θα γίνει, λοιπόν, φανερό ότι ο άνθρωπος που μαθαίνει να διαλογίζεται πρέπει να προσπαθεί να κάνει δύο πράγματα:

Πρώτον: Να μάθει να "περνάει" στη διάνοια του και έπειτα να ερμηνεύει σωστά αυτό που έχει δει και με το οποίο ήρθε σε επαφή, και αργότερα να το μεταδίδει, ορθά και με ακρίβεια, στον επικεντρωμένο και δεκτικό στις εντυπώσεις εγκέφαλο.

Δεύτερον: Να μάθει τη φύση των ενεργειών με τις οποίες έρχεται σε επαφή και να εκπαιδεύσει τον εαυτό του να τις χρησιμοποιεί σωστά. Ένα πρακτικό παράδειγμα μπορεί να δοθεί εδώ. Αν παρασυρόμαστε από θυμό ή εκνευρισμό, ασυναίσθητα αρχίζουμε να φωνάζουμε. Γιατί; Διότι η συγκινησιακή ενέργεια μας έχει αρπάξει. Όσο μαθαίνουμε να ελέγχουμε την ενέργεια του προφορικού λόγου, αρχίζουμε να γινόμαστε κυρίαρχοι αυτού του συγκεκριμένου τύπου συγκινησιακής ενέργειας.

Η όλη υπόθεση του έργου του διαλογισμού συνοψίζεται σ' αυτές τις δυο ιδέες: Ορθή ερμηνεία και ορθή μετάδοση είναι η μία και ορθή χρήση της ενέργειας η άλλη. Γίνεται, επίσης, προφανές ποιο είναι το πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο σπουδαστής και γιατί όλοι οι σοφοί δάσκαλοι της τεχνικής του διαλογισμού τονίζουν στους μαθητές τους την ανάγκη για συνετή και αργή διαδικασία.

(Από τη Διάνοια στην Ενόραση, σελ. 240-42)

Η ανάγκη για διάκριση

Ο σπουδαστής πρέπει να μάθει να διακρίνει μεταξύ των πεδίων επίγνωσης που μπορεί να ανοιχτούν μπροστά του, καθώς θα γίνεται πιο ευαίσθητος, και να αντιλαμβάνεται τη φύση αυτών που βλέπει και ακούει. Ας κοιτάξουμε για μια στιγμή μερικά από τα φαινόμενα του κατώτερου νου, που τόσο συχνά παρερμηνεύουν οι μαθητές.

Καταγράφουν, για παράδειγμα, μια εκστατική συνάντηση με το Χριστό ή με κάποια Μεγάλη Ψυχή, που εμφανίστηκε σ' αυτούς σε διαλογισμό, τους χαμογέλασε και τους είπε: "Χαρείτε. Η πρόοδος σας είναι καλή. Είστε ο διαλεχτός εργάτης και η αλήθεια θα σας αποκαλυφθεί", ή κάτι εξίσου ανόητο...Τι έχει συμβεί στην πραγματικότητα: Πράγματι, είδε ο μαθητής το Χριστό;

Εδώ θυμόμαστε το αξίωμα ότι "οι σκέψεις είναι πράγματα" και ότι όλες οι σκέψεις προσλαμβάνουν μορφή...Η δύναμη της δημιουργικής φαντασίας αρχίζει μόλις να κάνει την εμφάνισή της. Τότε είναι πολύ πιθανό να δούμε εκείνο ακριβώς που επιθυμούμε να δούμε. Ακόμα και αν δεν υπάρχει καθόλου. Η επιθυμία του ζηλωτή να σημειώσει πρόοδο και η έντονη προσπάθεια διανοίγουν το πεδίο του ψυχισμού, το πεδίο των φαντασιώσεων, της επιθυμίας και της ψευδοεκπλήρωσης.

Ο κόσμος της πλάνης είναι γεμάτος από αυτές τις σκεπτομορφές, που σχηματίστηκαν από τις γεμάτες αγάπη σκέψεις των ανθρώπων ανά τους αιώνες. Ο διαλογιζόμενος λειτουργώντας μέσω της φύσης του ψυχισμού του (της γραμμής της ελάχιστης αντίστασης για την πλειονότητα), έρχεται σε επαφή με μια τέτοια σκεπτομορφή. Την εκλαμβάνει για αληθινή και την φαντάζεται να του λέει όλα εκείνα τα πράγματα που θέλει να ακούσει...Όλοι μας κινδυνεύουμε να πλανηθούμε με αυτόν ακριβώς τον τρόπο, όταν αρχίζουμε να διαλογιζόμαστε, αν ο νους, που διακρίνει, δεν βρίσκεται σε επιφυλακή ή αν έχουμε μια μυστική επιθυμία να αναδειχθούμε πνευματικά ή υποφέρουμε κάποιο σύμπλεγμα κατωτερότητας που πρέπει να αντισταθμίσουμε.

Εκείνο που κάθε σπουδαστής του διαλογισμού θα πρέπει να έχει πάντοτε υπόψη του είναι ότι όλες οι γνώσεις και οι οδηγίες διαβιβάζονται στο νου και τον εγκέφαλο από την ίδια την ψυχή του. Ακριβώς η ψυχή φωτίζει το δρόμο. Οι Διδάσκαλοι και οι Κύριοι της φυλής εργάζονται μέσω των ψυχών... Συνεπώς, το πρώτιστο καθήκον κάθε ζηλωτή θα πρέπει να είναι η τέλεια εκτέλεση του διαλογισμού, η υπηρεσία και η ασκητική και όχι η επίτευξη της επαφής με κάποια Μεγάλη ψυχή. Αυτό παρουσιάζει λιγότερο ενδιαφέρον, αλλά τον προφυλάσσει από την πλάνη. Αν αυτό το προσέξει, τα ανώτερα αποτελέσματα θα έρθουν από μόνα τους.

Αν λοιπόν, του παρουσιαζόταν κάποια οπτασία και αν η οντότητα αυτή θα έκανε τίποτε κοινότυπα σχόλια, αυτός θα πρέπει τότε να χρησιμοποιήσει την ίδια κρίση που θα χρησιμοποιούσε στη δουλειά του ή στην καθημερινή του ζωή, για κάποιον που θα ερχόταν να του πει: "Ένα μεγάλο έργο βρίσκεται στα χέρια σου και πας καλά. Το βλέπουμε και το γνωρίζουμε κ.τ.λ." Τότε μάλλον θα γελούσε και θα συνέχιζε τη δραστηριότητα ή το καθήκον που θα είχε εμπρός του εκείνη τη στιγμή.

(Από τη Διάνοια στην Ενόραση, σελ. 243-48)

...Ο πρώτος κόσμος με τον οποίο έρχεται σε επαφή ο ζηλωτής συνήθως είναι ο κόσμος του ψυχισμού και τούτος είναι ο κόσμος της πλάνης. Αυτός ο κόσμος της πλάνης έχει τη χρησιμότητά του, και η είσοδος σε αυτόν είναι εμπειρία πολύτιμη, υπό τον όρο ότι δεσπόζει ο κανόνας της αγάπης και όχι η αυταρέσκεια, και ότι όλες οι επαφές που γίνονται διατελούν υπό τον έλεγχο της διάκρισης και του κοινού νου... Χρήσιμο είναι να γίνεται καταγραφή εκείνου που βλέπει και ακούει κανείς και στη συνέχεια να ξεχνάει όλα αυτά, μέχρι το πλήρωμα του χρόνου που θα λειτουργεί μέσα στο βασίλειο της ψυχής. Τότε δεν θα τον νοιάζουν πια τέτοιας λογής αναλογισμοί.

(Από τη Διάνοια στην Ενόραση, σελ. 253-54)

Γραπτά υπό έμπνευση

Ένα άλλο αποτέλεσμα του διαλογισμού, και μάλιστα πολύ διαδεδομένο αυτόν τον καιρό, είναι η πλημμύρα των δήθεν εμπνευσμένων κειμένων που κυκλοφορούν παντού, με αξιώσεις. Απορρέουν από πολλές και διάφορες εσωτερικές πηγές. Περιέργως μοιάζουν μεταξύ τους. Δείχνουν ένα ωραίο πνεύμα ζήλου. Δεν λένε τίποτα καινούριο, ενώ επαναλαμβάνουν συχνά πράγματα που έχουν λεχθεί παλαιότερα. Είναι γεμάτα δηλώσεις και φράσεις που τα συνδέουν με τα γραπτά των μυστικιστών ή με τη χριστιανική διδασκαλία. Μπορεί να περιέχουν προφητείες για μελλοντικά γεγονότα (συνήθως φοβερά και τρομερά αλλά σπανίως, αν όχι ποτέ, ευχάριστης φύσης)...

Μπορεί να τεθεί εδώ το ερώτημα: Πώς μπορεί κάποιος να διακρίνει μεταξύ των πραγματικά εμπνευσμένων κειμένων του πραγματικού γνώστη και της μάζας γραπτών που κατακλύζει τη διάνοια του κοινού αυτόν τον καιρός;

...Το αληθινά εμπνευσμένο γραπτό δεν κάνει καμία απολύτως αναφορά στο συγγραφέα του. Θα πρέπει να αποπνέει μια νότα αγάπης και να είναι απαλλαγμένο από μίση και φυλετικούς προσδιορισμούς. Να μεταφέρει συγκεκριμένη γνώση και να χαρακτηρίζεται από μια νότα αυθεντίας, επειδή απευθύνεται στην ενόραση. Θα ανταποκρίνεται στο νόμο των αντιστοιχιών και θα ταιριάζει στην εικόνα του κόσμου. Πάνω απ’ όλα όμως, θα φέρει σφραγίδα της Θείας Σοφίας και θα οδηγεί τη φυλή λίγο πιο πέρα. Οι αληθινοί υπηρέτες της φυλής και εκείνοι που έχουν έρθει σε επαφή με τον κόσμο της ψυχής, μέσω του διαλογισμού, δεν έχουν χρόνο για κοινοτοπίες...δεν ενδιαφέρονται για την καλή γνώμη οποιουδήποτε ατόμου, ενσαρκωμένου ή άσαρκου, φροντίζουν μόνο για την έγκριση της δικής τους ψυχής και τρέφουν ζωτικό ενδιαφέρον για το πρωτοποριακό έργο του κόσμου. Δεν θα κάνουν τίποτα που να καλλιεργεί το μίσος και τη χωριστικότητα ή να ενισχύει το φόβο... Θα αναρριπίζουν τη φλόγα της αγάπης όπου κι αν βρίσκονται. Θα διδάσκουν το αληθινό περιεχόμενο της αδελφότητας. Όχι ένα σύστημα που διδάσκει αδελφοσύνη για τους λίγους και αφήνει τους υπόλοιπους απ' έξω.

Θα αναγνωρίζουν όλους τους ανθρώπους ως υιούς του Θεού...δεν θεωρούν κάποια φυλή ως καλύτερη από μια άλλη, αν και μπορεί να αναγνωρίζουν το εξελικτικό σχέδιο και το έργο που έχει να κάνει κάθε φυλή. Με λίγα λόγια, ασχολούνται με τη διάπλαση του χαρακτήρα των ανθρώπων και δεν χάνουν τον καιρό τους με το να συντρίβουν προσωπικότητες και με το να ασχολούνται με αποτελέσματα και συνέπειες. Αυτοί εργάζονται στον κόσμιο των αιτίων και διακηρύσσουν αρχές.

(Από τη Διάνοια στην Ενόραση, σελ. 248-53)

Προβλήματα υπερδιέγερσης

Οι σπουδαστές συχνά παραπονούνται για μια αναστάτωση και για μια τόσο αυξημένη ενεργειακή κατάσταση, που το βρίσκουν αδύνατο να την αντιμετωπίσουν. Αναφέρουν πως, όταν επιχειρούν να διαλογιστούν, έχουν την τάση να κλάψουν ή είναι διαρκώς αναστατωμένοι. Περνούν περιόδους υπερδραστηριότητας, κατά τη διάρκεια των οποίων βλέπουν τον εαυτό τους να τρέχει εδώ κι εκεί υπηρετώντας. μιλώντας, γράφοντας και μοχθώντας, ώσπου καταλήγουν να υποστούν μια βίαιη αντίδραση, που μερικές φορές φτάνει στο σημείο της νευρικής κατάρρευσης. Άλλοι παραπονούνται για. πόνους στο κεφάλι, για πονοκεφάλους αμέσως μετά το διαλογισμό ή για ένα δυσάρεστο κραδασμό στο μέτωπο ή στο λαιμό. Επίσης, δυσκολεύονται να κοιμηθούν τόσο καλά όσο παλαιότερα.

Βρίσκονται πράγματι σε υπερδιέγερση...Οι ενοχλήσεις αυτές είναι οι ενοχλήσεις του νεόφυτου στην επιστήμη του διαλογισμού και πρέπει να ασχοληθεί κανείς μ' αυτές προσεκτικά. Αν τις χειριστούμε σωστά, θα εξαφανιστούν σύντομα, αλλά αν τις αγνοήσουμε μπορεί να οδηγήσουν σε σοβαρά προβλήματα. Ο ειλικρινής και γεμάτος ενδιαφέρον ζηλωτής, στο στάδιο αυτό, είναι τόσο ανυπόμονος να γίνει κύριος της τεχνικής του διαλογισμού, ώστε αγνοεί τους κανόνες που του δόθηκαν και παρασύρεται, όσα κι αν του λέει ο δάσκαλος και παρά τις προειδοποιήσεις που λαμβάνει.

Αντί να ακολουθεί για δεκαπέντε λεπτά το τυπικό του διαλογισμού του...προσπαθεί να βιάσει το βήμα και κάνει τριάντα λεπτά. Αντί να ακολουθήσει το σχέδιο, που είναι φτιαγμένο κατά τέτοιον τρόπο ώστε να χρειάζεται περίπου δεκαπέντε λεπτά να ολοκληρωθεί, προσπαθεί να κρατήσει τη συγκέντρωση όσο το δυνατόν περισσότερο...λησμονώντας ότι σε αυτό το στάδιο της εκπαίδευσης του, μαθαίνει να συγκεντρώνεται και όχι να διαλογίζεται. Έτσι, υποφέρει και παθαίνει νευρική κατάπτωση ή περνά μια περίοδο αϋπνίας. Κατηγορεί τότε το δάσκαλο του και η όλη επιστήμη του θεωρείται επικίνδυνη. Σε κάθε περίπτωση όμως, το σφάλμα είναι αποκλειστικά δικό του. Όταν στα αρχικά στάδια παρουσιαστούν κάποιες απ' αυτές τις ενοχλήσεις, το έργο του διαλογισμού θα πρέπει προσωρινά να σταματήσει ή να επιβραδυνθεί ο ρυθμός του...

Στους νοητικούς τύπους, ή στην περίπτωση εκείνων που έχουν ήδη κάποια ευχέρεια στο "να κεντράρουν τη συνείδηση" στο κεφάλι, τα κύτταρα του εγκέφαλου πάσχουν από υπερδιέγερση, προκαλώντας πονοκεφάλους, αϋπνίες, μια αίσθηση μπουχτίσματος ή ένα δυσάρεστο κραδασμό ανάμεσα στα μάτια ή στην κορυφή του κεφαλιού. Μερικές φορές υπάρχει μια αίσθηση εκτυφλωτικού φωτός, σαν μια ξαφνική λάμψη αστραπής ή ηλεκτρισμού, που καταγράφεται όταν τα μάτια είναι κλειστά, εξίσου στο σκοτάδι όσο και στο φως.

Στην περίπτωση αυτή, η διάρκεια του διαλογισμού πρέπει να μειωθεί από δεκαπέντε λεπτά σε πέντε, ή θα πρέπει να γίνεται μέρα παρά μέρα, μέχρι τη στιγμή που τα κύτταρα του εγκέφαλου θα έχουν προσαρμοσθεί στο νέο ρυθμό και στην αυξημένη διέγερση. Δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας, φτάνει να υπάρχει φρόνηση.

Στους συναισθηματικούς τύπους το πρόβλημα γίνεται πρώτα αισθητό στην περιοχή του ηλιακού πλέγματος. Ο μαθητής ανακαλύπτει ότι εκνευρίζεται, αγχώνεται και αναστατώνεται εύκολα. Επίσης, ιδιαίτερα στις περιπτώσεις των γυναικών, μπορεί να σημειωθεί μια προδιάθεση να κλαίνε εύκολα. Μερικές φορές υπάρχει μια τάση για ναυτία, γιατί υπάρχει στενή σχέση μεταξύ της συναισθηματικής φύσης και του στομαχιού, όπως αποδεικνύεται από τη συχνότητα των εμετών σε στιγμές κλονισμού, φόβου ή έντονης συγκίνησης.

Ισχύουν οι ίδιοι κανόνες με την πρώτη ομάδα περιπτώσεων: Χρειάζεται κοινή λογική και πιο προσεκτική και αργή χρήση της διαδικασίας του διαλογισμού.

Υπερευαισθησία

Μπορούμε να αναφέρουμε ένα ακόμη αποτέλεσμα της υπερδιέγερσης. Οι άνθρωποι ανακαλύπτουν ότι γίνονται υπερευαίσθητοι. Οι αισθήσεις λειτουργούν περισσότερο από το κανονικό και όλες οι αντιδράσεις γίνονται πιο άμεσες. "Παίρνουν πάνω τους" τις φυσικές ή ψυχιστικές καταστάσεις εκείνων με τους οποίους ζουν μαζί. Ανακαλύπτουν ότι στέκουν "ορθάνοιχτοι" στις σκέψεις και τις διαθέσεις των άλλων ανθρώπων.

Η θεραπεία εδώ δεν συνίσταται στη μείωση της διάρκειας του διαλογισμού - αυτός πρέπει να συνεχιστεί σύμφωνα με το πρόγραμμα - αλλά στην απόκτηση διανοητικού ενδιαφέροντος για τη ζωή, τον κόσμο της σκέψης, και για θέματα που καλλιεργούν τη διανοητική ικανότητα... Αν η προσοχή επικεντρώνεται στη ζωή και στα προβλήματα της, κι αν επίσης υπάρχει κάποια ανάπτυξη, και την καλλιέργεια της πνευματικής ζωής θα πρέπει να συνοδεύει εξάσκηση της διάνοιας.

(Από τη Διάνοια στην Ενόραση, σελ. 254-57)

Σεξουαλική διέγερση

...Πολλοί άνθρωποι, και ιδιαίτερα άνδρες, βρίσκουν ότι η ζωική φύση θέλει προσοχή όταν αρχίζουν να διαλογίζονται. Ανακαλύπτουν μέσα τους ανεξέλεγκτες επιθυμίες και αποτελέσματα φυσιολογίας, που τους προξενούν έντονο πρόβλημα και αποθάρρυνση. Μπορεί κάποιος να έχει μεγάλη έφεση και ισχυρή παρόρμηση για πνευματική ζωή και, όμως, να υπάρχουν ακόμη αχαλίνωτες όψεις στη φύση του.

Η ενέργεια που εισρέει κατά το διαλογισμό διαχύνεται μέσω του μηχανισμού και διεγείρει ολόκληρο το σεξουαλικό μηχανισμό. Πάντα, το αδύνατο σημείο ανακαλύπτεται και διεγείρεται. Η θεραπεία γι’ αυτήν την κατάσταση μπορεί να συνοψισθεί στα έξης λόγια: έλεγχος της νοητικής ζωής και μετουσίωση...

Η ανατολική διδασκαλία μας λέγει ότι εκείνη η ενέργεια, που συνήθως κατευθύνεται προς τη λειτουργία της σεξουαλικής ζωής, θα πρέπει να ανυψωθεί και να μεταφερθεί στο κεφάλι και στο λαιμό. Ιδίως στον τελευταίο, επειδή, όπως μας λέγουν, αυτός είναι το κέντρο του δημιουργικού έργου. Για να το θέσουμε με δυτικούς όρους, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να μάθουμε να μετουσιώνουμε την ενέργεια που χρησιμοποιείται για την αναπαραγωγική διαδικασία ή για σεξουαλικές σκέψεις, και να τη χρησιμοποιούμε για το έργο της δημιουργικής συγγραφής, καλλιτεχνικής προσπάθειας ή σε κάποια έκφραση ομαδικής δραστηριότητας...

Η μετουσίωση σίγουρα δεν συνεπάγεται τη νέκρωση μιας δραστηριότητας ή τη διακοπή της λειτουργίας σε κάποιο από τα επίπεδα της συνείδησης προς χάριν κάποιου ανωτέρου. Συνεπάγεται ορθή χρήση των διάφορων μορφών της ενέργειας, οπουδήποτε κρίνει ο Εαυτός ότι θα έπρεπε να χρησιμοποιηθούν για την προαγωγή των σκοπών της εξέλιξης και προς βοήθεια του Σχεδίου...

Ο ζηλωτής του πνευματικού βίου συμμορφώνεται όχι μόνο στους νόμους του πνευματικού βασιλείου, αλλά και στα σύννομα έθιμα της ηλικίας και του καιρού του. Συνεπώς, κανονίζει την καθημερινή φυσική ζωή του έτσι, ώστε ο καθένας να αναγνωρίζει την ηθικότητα, την ακεραιότητα και τον ορθό τρόπο με τον οποίο παρουσιάζεται στον κόσμο. Ένα σπιτικό που βασίζεται στην αληθινή και χαρούμενη σχέση μεταξύ ενός άνδρα και μιας γυναίκας, πάνω σε αμοιβαία εμπιστοσύνη, συνεργασία και κατανόηση, και στο οποίο δίνεται έμφαση στις αρχές του πνευματικού βίου, είναι μια από τις καλύτερες βοήθειες που μπορούν να δοθούν στον κόσμο, αυτόν τον καιρό.

(Από τη Διάνοια στην Ενόραση, σελ. 259-61)

Διαλογισμός πάνω στα Κέντρα

Καλό θα ήταν καλό επίσης...να αναφερθούμε στους κινδύνους που πολλοί διατρέχουν αν ανταποκριθούν στο κέλευσμα δασκάλων που παρακινούν διάφορους μαθητές να παίρνουν στάση "διαλογισμού για ανάπτυξη". Διδάσκονται, τότε, να διαλογίζονται πάνω σε κάποιο κέντρο ενέργειας, συνήθως το ηλιακό πλέγμα, και μερικές φόρες την καρδιά, ενώ, κατά αρκετά περίεργο τρόπο, ποτέ στο κεφάλι.

Ο διαλογισμός πάνω σε ένα κέντρο βασίζεται στο νόμο ότι η ενέργεια ακολουθεί τη σκέψη και οδηγεί στην άμεση διέγερση αυτού του κέντρου, με επακόλουθο την εμφάνιση των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών, για τα οποία ευθύνονται τα εστιακά αυτά σημεία, που είναι διάσπαρτα σε όλο το ανθρώπινο σώμα. Καθώς η πλειονότητα των ανθρώπων λειτουργεί κυρίως μέσω των συναθροισμένων ενεργειών που βρίσκονται κάτω από το διάφραγμα (των σεξουαλικών και συναισθηματικών ενεργειών), η διέγερση τους γίνεται ιδιαίτερα επικίνδυνη.

Γιατί λοιπόν να το διακινδυνεύουμε;... Γιατί να μη μάθουμε να λειτουργούμε ως πνευματικοί άνθρωποι από εκείνο το σημείο, που περιγράφεται τόσο γλαφυρά από τους Ανατολικούς συγγραφείς ως "ο θρόνος ανάμεσα στα φρύδια", και από εκείνο το υψηλό σημείο να ελέγχουμε όλες τις όψεις της κατώτερης φύσης και να διάγουμε την καθημερινή ζωή σύμφωνα με τους δρόμους του Θεού;

(Από τη Διάνοια στην Ενόραση, σελ. 261-62)

Η ανάγκη για φρόνηση

Οι κίνδυνοι του διαλογισμού κατά το πλείστον είναι κίνδυνοι εκ των αρετών μας. Σε αυτό ακριβώς οφείλεται και η δυσκολία που προκύπτει. Είναι σε μεγάλο βαθμό κίνδυνοι από μια ωραίας διανοητικής σύλληψη, η οποία ξεπερνά την επάρκεια των κατωτέρων φορέων, και κυρίως του πυκνού φυσικού. Ο ζήλος, η συγκέντρωση και η αποφασιστικότητα είναι αναγκαίες αρετές, αλλά αν χρησιμοποιούνται χωρίς διάκριση και χωρίς την αίσθηση του χρόνου για την εξέλιξη, ενδέχεται να οδηγήσουν στην καταστροφή του φυσικού φορέα, ή οποία θα αναστείλει κάθε περαιτέρω πρόοδο στη δεδομένη ζωή. Είναι απολύτως αναγκαίο ο σπουδαστής του αποκρυφισμού να κατέχει στερεά και ώριμη λογική, και να την θεωρεί ως μία από τις βασικές του ιδιότητες, συνοδευόμενη με μια ευτυχή αίσθηση αναλογίας, η οποία οδηγεί στην απαιτουμένη φρόνηση και στην εναρμόνιση της απαραίτητης μεθόδου προς το άμεσα αναγκαίο. Εκείνος λοιπόν που καταπιάνεται με όλη του την καρδιά με τον αποκρυφιστικό διαλογισμό:

Έχει το "Γνώθι σ’ αυτόν".

Προχωρεί αργά και προσεκτικά.

Μελετά τα αποτελέσματα.

Καλλιεργεί την αντίληψη ότι η αιωνιότητα θέλει καιρό και ότι εκείνο που χτίζεται βραδέως διαρκεί εις τον αιώνα.

Αποβλέπει στην τάξη του ρυθμού.

Συνειδητοποιεί ότι τα πνευματικά αποτελέσματα πρέπει να γίνουν ορατά στην εξωτερική ζωή υπό τη μορφή υπηρεσίας.

Δε λησμονεί ότι τα φαινόμενα ψυχισμού δεν αποτελούν ένδειξη επιτυχούς εφαρμογής του διαλογισμού.

Ο κόσμος θα δει τα αποτελέσματα και θα τα κρίνει καλύτερα από τον ίδιον. Πάνω απ’ όλα θα τα γνωρίσει ο Διδάσκαλος, διότι σε Αυτόν τα αποτελέσματα μαρτυρούνται από τα επίπεδα του αιτιατού, πολύ πριν ο ίδιος ο άνθρωπος απόκτηση συνείδηση της τυχόν προόδου του.

(Επιστολές επί του Αποκρυφιστικού Διαλογισμού, σελ. 93-94)