Η Ομαδική Μύηση
Δύο λέξεις-κλειδιά για τη χρήση της ενέργειας της Σαμπάλλα: ομαδική χρήση και κατανόηση.
(Εσωτερική Αστρολογία, σελ. 581)
Ο μυημένος υπήρχε πάντοτε. Ο θείος Υιός του Θεού γνώριζε πάντοτε τι είναι. Ο μυημένος δεν είναι το αποτέλεσμα της εξελικτικής διαδικασίας. Είναι η αιτία της εξελικτικής διαδικασίας και μέσα απ’ αυτή τελειοποιεί τους φορείς της έκφρασής του μέχρι να καταστεί μυημένος στους τρεις κόσμους της συνείδησης και τους τρεις κόσμους της ταύτισης.
(Οι Ακτίνες και οι Μυήσεις, σελ. 61)
Το έργο που γίνεται τώρα από τη Σαμπάλλα και την Ιεραρχία για χάρη της ανθρωπότητας αποσκοπεί επίσης να αναπτύξει ομαδική συνείδηση και το σχηματισμό πολλών ομάδων που θα είναι ζωντανοί οργανισμοί κι όχι οργανώσεις· θα κάνει εφικτή την ομαδική μύηση και θα επιτρέψει σ’ ορισμένες όψεις της θέλησης ν’ ανθίσουν ορθά και με ασφάλεια.
(Οι Ακτίνες και οι Μυήσεις, σελ. 95)
Ομαδική μύηση σημαίνει ότι ο όγκος των μελών είναι ορθά προσανατολισμένος· ότι προτίθενται να δεχθούν την πειθαρχία που θα τους προετοιμάσει για την επόμενη μεγάλη διεύρυνση της συνείδησης κι ότι κανένας τους δεν μπορεί να παρεκκλίνει απ’ το σκοπό τους (σημειώστε αυτή τη λέξη με τα πρωτακτινικά ή Σαμπαλλικά επακόλουθά της), ανεξάρτητα τι συμβαίνει στο περιβάλλον τους ή στην προσωπική τους ζωή. Χρειάζεται να σκεφθείτε σ’ αυτό, αν επιθυμείτε να κάνετε την αναγκαία πρόοδο.
(Οι Ακτίνες και οι Μυήσεις, σελ. 36)
Προσεγγίζοντας αυτό το θέμα από άλλη σκοπιά, η νοητική πόλωση του μαθητή που επιζητεί είσοδο στην ιεραρχική σφαίρα εργασίας δημιουργεί μια ενοποίηση της μυητικής προσπάθειας, που είναι νέα στην πνευματική ιστορία του πλανήτη και αποτελεί το πρώτο βήμα που γίνεται αυτό τον καιρό στα εσώτερα και λεπτοφυή πεδία για να επιφέρει ορισμένες μεγάλες “Κρίσεις Μύησης” που περιλαμβάνουν ταυτόχρονα και τα τρία κύρια πλανητικά κέντρα – ένα πράγμα άγνωστο μέχρι τώρα. Μέχρι το 1875 η μύηση ήταν μια διαδοχική διαδικασία καθώς και μια ατομική κυρίως διαδικασία. Αυτό βραδέως αλλάζει· όμιλοι γίνονται δεκτοί για μύηση εξαιτίας μιας αναγνωρισμένης κι αισθητής σχέσης που δεν είναι εκείνη του μαθητή και του Διδασκάλου (όπως μέχρι τώρα), αλλά βασίζεται στη μυητική σχέση σε ομαδική μορφή και είναι παρούσα μεταξύ Ανθρωπότητας, Ιεραρχίας και Σαμπάλλα. Είναι αυτή η πνευματική κι αμυδρά αισθητή σχέση που βρίσκει σήμερα έκφραση στο φυσικό πεδίο στην παγκόσμια προσπάθεια εδραίωσης ορθών ανθρώπινων σχέσεων.
(Μαθητεία στη Νέα Εποχή, Τόμος ΙΙ, σελ. 351-2)
Σε τελευταία ανάλυση αυτοί οι Κανόνες ή Φόρμουλες Προσέγγισης αφορούν κυρίως τη Σαμπάλλα ή την όψη ζωή και... με την έκφραση της όψης της θέλησης... ασχολούνται με την ανέλιξη της ομαδικής συνείδησης, επειδή ως τώρα μόνο σε ομαδικό σχηματισμό μπορεί να ψαυσθεί η Σαμπαλλική δύναμη της θέλησης... Μόνο η ομάδα, κάτω απ’ τον προτεινόμενο τρόπο εργασίας κι ομαδικής μύησης, είναι ικανή να επικαλεσθεί τη Σαμπάλλα.
(Οι Ακτίνες και οι Μυήσεις, σελ. 35)
|
