Shamballa - Group Training

Ποιες είναι άραγε μερικές από τις νεότερες αυτές αλήθειες για τις οποίες είμαι υπεύθυνος ως διαβιβαστικός πράκτορας στον κόσμο των σπουδαστών του αποκρυφισμού; Ας τις αναφέρω σύντομα με τη σειρά της σχετικής τους σπουδαιότητας:

Η Διδασκαλία για τη Σαμπάλλα.Λίγα είχαν πάντα δοθεί γι’ αυτό το θέμα. Μόνο το όνομα ήταν γνωστό. Η διδασκαλία αυτή περιλαμβάνει:

α. Πληροφορίες ως προς τη φύση της όψης θέληση.
β. Ενδείξεις ως προς τους υποκείμενους σκοπούς του Σανάτ Κουμάρα.
γ. Οδηγίες ως προς τη δόμηση της ανταχκάρανα, που είναι το πρώτο βήμα για την επίτευξη εναδικής συνείδησης και συνεπώς το πρώτο βήμα για την Οδό της Ανώτερης Εξέλιξης.

Η Διδασκαλία για τη Νέα Μαθητεία.Αυτή υπήρξε επαναστατική όσον αφορά τις παλιότερες σχολές αποκρυφισμού...

Η Διδασκαλία για τις Επτά Ακτίνες ...

Η Διδασκαλία για τη νέα Αστρολογία...

Πληροφορίες για το Νέο Όμιλο Yπηρετών του Κόσμου και το έργο του ...

Η απόπειρα σχηματισμού ενός εξωτερικού κλάδου των εσώτερων Άσραμ. Αυτή καταδεικνύεται στο έργο που έκανα με μια ειδική ομάδα ζηλωτών κι αποδεγμένων μαθητών των οποίων οι οδηγίες που εκπορεύθηκαν από το Άσραμ μου, ενσωματώθηκαν στο βιβλίο 'Μαθητεία στη Νέα Εποχή (Τόμ. Ι και ΙΙ)'.

Διδασκαλία πάνω στη νέα παγκόσμια θρησκεία, με την έμφασή της στις περιόδους των τριών κύριων Πανσελήνων (Κριού, Ταύρου, Διδύμων, που συμπίπτουν συνήθως τον Απρίλιο, Μάιο και Ιούνιο αντίστοιχα) και των εννέα (περιστασιακά δέκα) μικρότερων Πανσελήνων κάθε έτους.

(Οι Ακτίνες και οι Μυήσεις, σελ. 251-4)

Είναι δύσκολο για τους σπουδαστές του εσωτερισμού να αντιληφθούν ότι η έμφαση των μελλοντικών Σχολών Φώτισης θα τεθεί πάνω στην όψη ζωή κι όχι πάνω στην επαφή με την ψυχή. Στόχος θα είναι η μεταφορά κι όχι η ένωση. Οι ζηλωτές και οι μαθητές σήμερα είναι κυρίως αποτέλεσμα της παλιάς μεθόδου διδασκαλίας κι αποτελούν το άνθος των διαδικασιών στις οποίες υποβλήθηκε η ανθρωπότητα. Αυτή είναι μια ζωτική μεταβατική περίοδος· οι μαθητές και οι ζηλωτές του κόσμου αυτή την εποχή, μιλώντας σχηματικά, βρίσκονται στο ίδιο στάδιο με τον όμιλο τον οποίο εξετάζουμε – το στάδιο της μεταφοράς της ζωής από την εξωτερική μορφή στην εσώτερη ύπαρξη. Απ’ όπου και η δυσκολία την οποία όλοι αντιμετωπίζετε και το επίπονο καθήκον είναι να κατανοήσετε ρεαλιστικά εκείνο που επιχειρώ να μεταδώσω. Το πρόβλημα της ψυχικής επαφής είναι κάτι που μπορείτε και πράγματι συλλαμβάνετε, τουλάχιστον θεωρητικά. Το πρόβλημα της μεταφοράς της ζωής από το ανώτατο σημείο της τωρινής επίτευξης σε κάποια αόριστη και μυστικιστική πνευματική εστία δεν είναι τόσο εύκολο να κατανοηθεί.

(Οι Ακτίνες και οι Μυήσεις, σελ. 221-2)

O ατομικός μαθητής που επιζητεί μύηση, εσκεμμένα και με την πλήρη και ελεύθερη συγκατάθεσή του σμίγει με τον όμιλο· επιτυγχάνει αυτή τη συγχώνευση με τη δική του ατομική προσπάθεια και είναι (σε ολόκληρη τη διαδικασία) ένας απόλυτα ελεύθερος παράγοντας που κινείται προς τα εμπρός και αποβαίνει νοητικά περιεκτικός όσο γοργά ή αργά επιλέξει. Καθορίζει μόνος του το χρόνο και το συμβάν, χωρίς παρέμβαση ή παρεμπόδιση από οποιαδήποτε εξωτερική δύναμη.

Αυτή είναι η σχετικά νέα πνευματική τεχνική και είναι μια τεχνική που έγινε αποδεκτή από τους μυημένους και μαθητές όλων των βαθμών και στα τρία θεία κέντρα.

(Μαθητεία στη Νέα Εποχή, Τόμος ΙΙ, σελ. 353)

Το στάδιο της αναγνώρισης της αποκάλυψης που χορηγείται στο μυημένο των κύριων Μυστηρίων χωρίζεται σε μικρότερες φάσεις. Αυτές θα μπορούσαν να περιγραφούν σαν τρεις σε αριθμό, μολονότι πολλά εξαρτώνται απ’ τη μύηση που λαμβάνεται και από την ακτίνα του προετοιμαζόμενου μαθητή. Αυτές είναι:

Το Στάδιο της Διείσδυσης. Αυτό αναφέρεται στη διάτρηση του κόσμου της γοητείας κι επομένως επιφέρει δύο αντικειμενικούς σκοπούς:

α. To Φως της Πνευματικής Τριάδας διαχύνεται στη συνείδηση του μυημένου μέσω της ανταχκάρανα, έτσι ώστε το Σχέδιο για την ανθρωπότητα και ο θείος Σκοπός ως προς τον πλανήτη να γίνονται διαρκώς σαφέστερα. Αυτό εισάγει τη σχέση με τη Σαμπάλλα.
β. Έτσι διασκορπίζεται ένα μέρος της παγκόσμιας γοητείας κι έτσι συμβαίνει μια διαύγαση του αστρικού πεδίου και συνεπώς υπηρετείται η ανθρωπότητα. Κάθε μαθητής που φτάνει στην αναγνώριση της μυητικής αποκάλυψης, αποδεσμεύει φως και διασκορπίζει μέρος της γοητείας που τυφλώνει τις μάζες των ανθρώπων. O μαθητής της έκτης ακτίνας χρειάζεται περισσότερο χρόνο γι’ αυτό το στάδιο διείσδυσης απ’ όσο οι μαθητές των άλλων ακτίνων, αλλά μόνο στον παρόντα παγκόσμιο κύκλο.

To Στάδιο της Πόλωσης. Αυτό είναι το στάδιο στο οποίο ο μυημένος, έχοντας εισαγάγει φως και διεισδύσει στις πυκνές ομίχλες και καταχνιές του κόσμου της γοητείας, αντιλαμβάνεται αιφνιδιαστικά τι ακριβώς έκανε και παίρνει μια σταθερή στάση, ορθά προσανατολισμένη στο όραμα (ή για να το εκφράσω αλλιώς, προς τη Σαμπάλλα). Ένα απ’ τα πράγματα που πρέπει να συλληφθούν είναι ότι καθώς ο μυημένος είναι ένα σημείο ιεραρχικής ζωής (είτε στην περιφέρεια της Ιεραρχίας είτε στον κύκλο ή στο κέντρο), αποτελεί συγκεκριμένο μέρος της ιεραρχικής προσπάθειας. Η προσπάθεια αυτή κατευθύνεται στον προσανατολισμό προς το μεγαλύτερο κέντρο της ζωής – τη Σαμπάλλα. Oι σπουδαστές τείνουν να πιστεύουν ότι ο προσανατολισμός της Ιεραρχίας είναι προς την ανθρωπότητα. Δεν είναι έτσι. Ανταποκρίνονται στην ανθρώπινη ανάγκη όταν η έκκληση είναι αποτελεσματική και είναι θεματοφύλακες του Σχεδίου· αλλά ο προσανατολισμός ολόκληρου του ιεραρχικού ομίλου είναι προς την πρώτη όψη καθώς εκφράζει τη Θέληση του Λόγου κι εκδηλώνεται μέσω της Σαμπάλλα. Όπως ακριβώς ο μαθητής πρέπει να κάνει δύο πράγματα: να πολώσει τη θέση του με την εδραίωση ορθών ανθρώπινων σχέσεων και ταυτόχρονα ν’ αποβεί συνειδητό, ασκούμενο μέλος του Βασιλείου του Θεού, της Ιεραρχίας, έτσι κι ο μυημένος – σε μια υψηλότερη στροφή του σπειροειδούς – πρέπει να εδραιώσει ορθές σχέσεις με την Ιεραρχία και να αποκτήσει ταυτόχρονα συνείδηση της Σαμπάλλα.
Όλα όσα μπορώ να μεταδώσω εδώ συνιστούν επιθυμητό σημείο επίτευξης, αλλά η φρασεολογία είναι μάλλον άνευ νοήματος, εκτός για εκείνους που είναι έμπειροι στις διαδικασίες της μύησης, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό ανάλογα με τις μυήσεις που ήδη έλαβαν. Αυτή η πόλωση, αυτό το σημείο εστιασμένης προσπάθειας κι αυτός ο επιτευχθείς προσανατολισμός είναι η βασική ιδέα που βρίσκεται πίσω απ’ τη φράση “το Όρος της Μύησης”. O μυημένος “ριζώνει τα πόδια του στη βουνοκορφή κι από το υψηλό αυτό σημείο αντιλαμβάνεται τη σκέψη του Θεού, οραματίζεται το όνειρο στο Νου του Θεού, ακολουθεί τον οφθαλμό του Θεού από το κεντρικό σημείο ως τον εξωτερικό στόχο και βλέπει τον εαυτό του σαν όλα όσα είναι κι όμως μέσα στο όλο”.

Το Στάδιο της Καταστάλαξης. Αφού ταυτίσθηκε έτσι, δια της διείσδυσης και της πόλωσης, με το Σχέδιο και με τη Θέληση του Θεού (που είναι το κλειδί για τη Σαμπάλλα), προχωρά κατόπιν – σαν αποτέλεσμα της τριπλής αυτής αναγνώρισης – για να εκτελέσει το μερίδιο του στην υλοποίηση του Σχεδίου και να φέρει σε εξωτερική εκδήλωση κι έκφραση όσο μεγαλύτερο μέρος αυτού του Σχεδίου μπορεί. Αποβαίνει έτσι πρώτα απ’ όλα μια προφυλακή της Ιεραρχίας (κάτι που κατ’ ανάγκη σημαίνει ευαισθησία στη Σαμπαλλική ενέργεια) και κατόπιν όλο και περισσότερο ένας Πράκτορας Φωτός – του παγκόσμιου Φωτός ή του Φωτός της Ενάδας.
Δεν έχω να πω σήμερα τίποτε περισσότερο για τη μύηση. Συλλογισθείτε όσα σας έδωσα και συλλάβετε όσο μπορείτε πιο φαντασιακά τη μεγαλοπρέπεια της μυητικής διαδικασίας – τόσο απέραντα πιο περιεκτικής απ’ ό,τι υποδείχθηκε από κάθε διδασκαλία που δόθηκε μέχρι τώρα. Αφού τελειώσει ο πόλεμος κι αρχίσει να σχηματοποιείται ο νέος κόσμος με τον επερχόμενο πολιτισμό και κουλτούρα του, θα τεθεί αύξουσα έμφαση στο σκοπό της Ελέγχουσας Θεότητας ή βασικής Ζωής ή Ενέργειας καθώς πραγματώνεται μέσω της ανθρωπότητας. Αυτό θα γίνει από εκείνους που είναι εκπαιδευμένοι εσωτεριστές. Πολλά από όσα τώρα λέγονται από τους παγκόσμιους ηγέτες και τους υπηρετούντες εργάτες σε κάθε έθνος, αποτελούν ένδειξη μιας ασυνείδητης ανταπόκρισης στη Σαμπαλλική ενέργεια. Κατά το τέλος του αιώνα και στη διάρκεια των πρώτων λίγων δεκαετιών του εικοστού πρώτου αιώνα θα δοθεί διδασκαλία ως προς τη Σαμπάλλα. Η προσπάθεια του αφηρημένου νου του ανθρώπου θα κατευθυνθεί στην κατανόησή της, όπως ακριβώς ο στόχος της ιεραρχικής επαφής χαρακτηρίζει την τωρινή προσπάθεια του μαθητή. Η γοητεία εξαφανίζεται· οι πλάνες διασκορπίζονται· το στάδιο της διείσδυσης σε μια νέα διάσταση, σε μια νέα φάση προσπάθειας κι επίτευξης διαδίδεται γοργά. Αυτό συμβαίνει παρόλη τη φρίκη και την αγωνία και θα είναι ένα απ’ τα πρώτα αποτελέσματα της ανάσας απ’ τον πόλεμο. O ίδιος ο πόλεμος συντρίβει τις πλάνες, αποκαλύπτει την ανάγκη για αλλαγή και δημιουργεί την απαίτηση για ένα μελλοντικό νέο κόσμο και μια επερχόμενη ομορφιά στη ζωή που θα είναι επαναστατική, καθώς και την υλική ανταπόκριση σε μια εντατική μυητική διαδικασία την οποία μπορούν να συμμερισθούν όλοι οι μαθητές και για την οποία μπορούν να προετοιμάζονται οι προχωρημένοι ζηλωτές.

(Μαθητεία στη Νέα Εποχή, Τόμος ΙΙ, σελ. 259-62)

Το μυστικό των ανώτερων μυήσεων βρίσκεται στην εκγυμνασμένη χρήση της ανώτερης θέλησης. Δε βρίσκεται στην εξάγνιση ή την αυτοπειθαρχία ή σε οποιαδήποτε από τις σκοπιμότητες που χρησιμοποιήθηκαν στο παρελθόν για τη σύλληψη της αλήθειας. Το όλο αυτό το πρόβλημα της Σαμπαλλικής θέλησης είναι σε διαδικασία αποκάλυψης και τελικά θ’ αλλάξει ολόκληρη την προσέγγιση του μαθητή της Νέας Εποχής στη μύηση. Το θέμα της “Οδού στη Σαμπάλλα” απαιτεί στοχαστική μελέτη κι εσωτερική κατανόηση. Σ’ αυτή την έννοια του νέου και μελλοντικού τμήματος (αν μπορώ να την ονομάσω έτσι) της Οδού ή Ατραπού την οποία αντιμετωπίζει ο σύγχρονος μαθητής, βρίσκεται το μυστικό της επερχόμενης αποκάλυψης και της πνευματικής απονομής που θα προβάλλει καθώς η ανθρωπότητα θα οικοδομεί το νέο παγκόσμιο πολιτισμό και θ’ αρχίσει να διαμορφώνει τη νέα κουλτούρα. Τα φλέγοντα, εξαγνιστικά, καταστροφικά αποτελέσματα της εναδικής θέλησης πάνω στη διαστρεβλωμένη της αντανάκλαση, την ατομική θέληση, αξίζουν επισταμένης εξέτασης.

(Οι Ακτίνες και οι Μυήσεις, σελ. 30)

Η θέληση διέπει την Οδό στη Σαμπάλλα και είναι το θεμέλιο για κάθε προσέγγιση, εκτίμηση και ταύτιση με την Ύπαρξη.

(Οι Ακτίνες και οι Μυήσεις, σελ. 46)

Υπάρχουν τρεις θύρες στη Σαμπάλλα, μιλώντας σχηματικά:

Υπάρχει η θύρα της λογικής, της καθαρής εποπτείας της αλήθειας. Ο Χριστός έδωσε το κλειδί γι’ αυτή τη διδασκαλία όταν είπε “Εγώ ειμί η Οδός, η Αλήθεια και η Ζωή”. Γι’ αυτή την Οδό γνωρίζουμε πολλά, γιατί σχετικά με την Οδό έχει δοθεί πολλή διδασκαλία κι όταν η διδασκαλία αυτή ακολουθηθεί, οδηγεί τον άνθρωπο στην Ιεραρχία. Αποβαίνει τότε ένα πραγματικό τμήμα της ιεραρχικής συναδελφότητας. Γι’ αυτή την Αλήθεια γνωρίζουμε (σαν ζηλωτές) σχετικά πολύ λίγα. Η Αλήθεια – όπως την κατανοούμε στη διάρκεια της αρχικής διάνυσης της Ατραπού της Μαθητείας – αφορά τις μεγάλες αλήθειες που αποτελούν (για τη διόραση των Φωτισμένων Όντων) μόνο το αλφάβητο της ζωής. Οι αλήθειες αυτές είναι:

Η εκδήλωση της θειότητας στο φυσικό πεδίο.

Η δοξασία των Αβατάρ. Την αποκαλύπτει η θρησκευτική ιστορία.

Η φύση της συνείδησης μέσω της ανάπτυξης της ψυχολογίας.

Η δοξασία της Τριάδας, όπως εκφράζεται δια των όψεων και των ιδιοτήτων.

Γι’ αυτή τη Ζωή δε γνωρίζουμε τίποτε απολύτως. Η ενατένιση της σημασίας της ανήκει σ’ Εκείνους που κινούνται κατά βούληση μέσα στα “όρια του Κυρίου της Ζωής” – στην καθαυτή Σαμπάλλα. Ό,τι μπορούμε να γνωρίσουμε γι’ αυτή είναι η κατώτατη βαθμίδα της. Αυτή μας επιτρέπει να μελετήσουμε την παρόρμηση ή το ένστικτο που επιτρέπει σ’ όλες τις μορφές ζωής να λειτουργούν, που ενσωματώνει τις αρχές της ανταποκριτικότητας στις επαφές και στο περιβάλλον και που ενσωματώνεται στην πνοή της ζωής· συνδέεται επίσης με τον αέρα κατά ένα μυστηριώδη τρόπο κι επίσης με το πυρ. Περισσότερα γι’ αυτό το θέμα θα ήταν άσκοπο να πω.

Υπάρχει επίσης η θύρα της θέλησης. Είναι μια διεισδυτική δύναμη που συνδέει το Σχέδιο με το Σκοπό και η οποία εμπεριέχει την ικανότητα της συνεκτικής εμμονής. Ο λόγος γι’ αυτή την εμμονή είναι ότι δεν εξαρτάται απ’ το περιεχόμενο της μορφής – είτε πρόκειται για τη μορφή ενός ατόμου, ενός ανθρώπου ή ενός πλανήτη – αλλά από ένα ζωτικό δυναμικό και αμετάβλητο σκοπό, λανθάνοντα στη συνείδηση του πλανητικού Όντος που “έχοντας διαπεράσει ολόκληρο το σύμπαν μ’ ένα κλάσμα” του Εαυτού του, ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ – μεγαλύτερο, περισσότερο ανεξιχνίαστο και “σταθερότερο σε πρόθεση” απ’ οποιοδήποτε από τα δημιουργήματά Του, ακόμη και τα πιο προχωρημένα και πιο κοντινά Του. Μόνο όσοι δεν ανήκουν καθόλου στη δική μας γήινη ανθρωπότητα, έχουν διαυγή εποπτεία του θείου Του σκοπού· είναι οι Ζωές που ήλθαν μαζί Του σ’ αυτό τον πλανήτη όταν ήλθε και παραμένουν μαζί Του σαν “αιχμάλωτοι της αγαπητικής πρόθεσης” μέχρι κι ο έσχατος “κουρασμένος προσκυνητής βρει το δρόμο του για το σπίτι”.
Η πνευματική αυτή θέληση είναι κάτι για το οποίο δε γνωρίζει τίποτε η ανθρωπότητα· κρύβεται και συγκαλύπτεται από την αυτοβουλία του ατόμου και την ομαδική θέληση της ψυχής. Διαμέσου των δύο αυτών εμπειριών το ανθρώπινο ον κινείται ωσότου η ατομική του θέληση αναπτυχθεί και θεμελιωθεί, εστιασθεί και αναπροσανατολισθεί και η ομαδική του θέληση ανελιχθεί έτσι ώστε να περιλάβει και ν’ απορροφήσει την αφιερωμένη, συνειδητή, ατομική θέληση. Όταν λάβει χώρα αυτή η συγχώνευση (κατά την τρίτη μύηση) εκδιπλώνεται μια μεγάλη αποκάλυψη και για πρώτη φορά ο μυημένος νιώθει κι έπειτα προσεγγίζει την παγκόσμια θέληση· απ’ τη στιγμή αυτή ο μυημένος λέει: “Πάτερ, πλην μη το θέλημά μου, αλλά το σον γινέσθω”. Μόνο λίγα απ’ όσα περιλαμβάνει αυτή η θέληση μπορούν να προβάλλουν καθώς μελετούμε τον έβδομο αυτό κανόνα και μερικούς απ’ τους επόμενους κανόνες.

Δεν μπορώ να βρω λέξεις για να εκφράσω τη φύση της τρίτης θύρας. Από έλλειψη καλύτερου όρου ας την ονομάσουμε η θύρα της εναδικής αίσθησης της ουσιώδους δυαδικότητας. Σώμα και ζωή, ψυχή και προσωπικότητα, η Πνευματική Τριάδα και η έκφρασή της, ο Χριστός σε ενσάρκωση – όλες αυτές οι δυαδικότητες έπαιξαν το ρόλο τους. Ο άνθρωπος πέρασε από τη μια διεύρυνση συνείδησης στην άλλη. Φθάνει πλέον στην τελική δυαδικότητα πνεύματος και ύλης, πριν απ’ τη διάλυσή τους σε κάτι για το οποίο οι όροι “απομονωμένη ενότητα” και “παγκόσμια σύνθεση” δίνουν μόνο αμυδρές κι ανεπαρκείς ενδείξεις. Για την ανάπτυξη αυτού του συστήματος ταύτισης ο μυημένος του βαθμού του Διδασκάλου της Σοφίας κι επίσης (σε υψηλότερη στροφή του σπειροειδούς) του βαθμού του Χριστού εστιάζουν όλες τις προσπάθειές Τους. Μέχρι την τέταρτη μύηση ο όρος “σύστημα διευρύνσεων” φαίνεται διαφωτιστικός· μετά τη μεγάλη αυτή μύηση ο όρος “σύστημα ταύτισης” φαίνεται καταλληλότερος.
Όταν ο μυημένος έχει περάσει δια των τριών θυρών, μιλώντας συμβολικά, τότε αντιμετωπίζει όλη τη ζωή, όλα τα συμβάντα, όλους τους προκαθορισμούς, όλη τη σοφία, όλη τη δραστηριότητα και καθετί που μπορεί να επιφυλάσσει το μέλλον σε υπηρεσία και πρόοδο απ’ τη σκοπιά της καθαρής λογικής (αλάνθαστης κι αμετάβλητης), της αληθινής πνευματικής θέλησης (πλήρως ταυτισμένης με το σκοπό του πλανητικού Λόγου) και της ανώτατης δυνατής εστιασμένης σχέσης. Το μυστήριο της σχέσης αποκαλύπτεται σ’ αυτόν. Τότε το όλο σχήμα της εξέλιξης και της πρόθεσης του Ενός στον Οποίο ζει και κινείται και υπάρχει γίνεται σαφές γι’ αυτόν· δεν έχει πια να μάθει περισσότερα σ’ αυτή την πλανητική διάταξη· έχει γίνει οικουμενικός στη στάση του προς όλες τις μορφές ζωής και ταυτίζεται επίσης με την “απομονωμένη ενότητα” του Σανάτ Κουμάρα. Λίγες απ’ τις μεγάλες Ζωές που σχηματίζουν τον εσώτερο όμιλο της Αίθουσας Συμβουλίου της Σαμπάλλα είναι πλέον πιο προοδευμένες απ’ αυτόν· οι “Υπερκόσμιοι Τρεις”, οι “Ακτινοβόλοι Επτά”, οι “Ζωές που ενσωματώνουν τα σαράντα εννέα Πυρά”, οι “Βούδδες της Δράσης” και ορισμένα “Αιώνια Πνεύματα” από τέτοια κέντρα δυναμικής πνευματικής ζωής όπως ο Σείριος ή από τον αστερισμό που κάθε στιγμή σχηματίζει τρίγωνο με τον Ήλιο μας και το Σείριο κι ένας Αντιπρόσωπος από την Αφροδίτη είναι μεγαλύτερης – πολύ μεγαλύτερης – εξέλιξης. Άλλωστε όλοι οι μυημένοι του έκτου βαθμού και λίγοι απ’ τους Διδασκάλους που υπεβλήθησαν σε εξειδικευμένη εκγύμναση επειδή βρίσκονται στην πρώτη Ακτίνα της Θέλησης ή Δύναμης (την ακτίνα που ρυθμίζει την ίδια τη Σαμπάλλα) αποτελούν μέλη του Μεγάλου Συμβουλίου. Όμως πολλοί Διδάσκαλοι και Τσόχαν αφού υπηρετήσουν στον πλανήτη σε διάφορες δραστηριότητες, εργαζόμενοι με το Νόμο της Εξέλιξης, εξέρχονται εντελώς από την πλανητική μας ζωή.

(Οι Ακτίνες και οι Μυήσεις, σελ. 139-42)

Το νήμα για όλο αυτό το εσωτερικό έργο που απαιτείται από τη Σαμπάλλα βρίσκεται στην ανάπτυξη της Τέχνης του Οραματισμού. Δια του οραματισμού θα γίνουν εφικτές τρεις εκφράσεις της ανθρώπινης συνείδησης:

Η ανταχκάρανα θα μπορεί να δομηθεί και η λάμψη της Τριάδας να ιδωθεί σαφώς. Τέτοια θα είναι η νέα όραση – ένα αποτέλεσμα της ανάπτυξης της αίσθησης της όρασης.

Ομάδες, μεγάλα σύνολα και μείζονες συνθέσεις θα γίνουν επίσης αντικείμενο οραματισμού κι αυτό θα οδηγήσει σε μια οριστική διεύρυνση συνείδησης. Έτσι η αίσθηση της σύνθεσης θα ανελιχθεί.

Κάθε δημιουργική τέχνη θα ενισχυθεί απ’ αυτή την εκγύμναση και η νέα τέχνη του μέλλοντος σ’ όλα τα τμήματα της δημιουργικότητας θα αναπτυχθεί γοργά καθώς θα προχωρεί η εκγύμναση. Η ανέλιξη της αίσθησης της όρασης και της αίσθησης της σύνθεσης μέσω οραματισμού θα οδηγήσει σε μια αίσθηση ζωντάνιας στη μορφή.

(Οι Ακτίνες και οι Μυήσεις, σελ. 123)

Επιπλέον η μύηση μπορεί τώρα να ληφθεί σε ομαδική μορφή· αυτό είναι κάτι εντελώς νέο στο έργο της Ιεραρχίας. Δε στέκονται ένας-ένας οι υποψήφιοι ενώπιον του Μυσταγωγού αλλά στέκονται πολλοί ταυτόχρονα. Μαζί μπορούν να σκέφτονται σε πλήρη ομοφωνία· μαζί δοκιμάζονται και μαζί φτάνουν στο “σημείο θριάμβου” που αντικαθιστά το “σημείο έντασης”· μαζί βλέπουν το “Άστρο να λάμπει” και μαζί η εκπορευόμενη ενέργεια από τη Ράβδο της Μύησης τους καθιστά κατάλληλους να δεχθούν την εξειδικευμένη ενέργεια που θα χρησιμοποιηθεί αργότερα στη μελλοντική τους παγκόσμια υπηρεσία. Η ομαδική αυτή προσέγγιση, η ομαδική αυτή πρόθεση, αυτή η “ομαδική σιωπηλή μυστικότητα και φωνητική αναγνώριση” και η ομαδική αυτή αφιέρωση και όραση δε βρίσκονται πλέον σε πειραματικό στάδιο. Η ομαδική αυτή επίτευξη (δεν αναφέρομαι στο συγκεκριμένο σας όμιλο που δεν ήταν ιδιαίτερα επιτυχής) χαρακτηρίζει το σημείο όπου μπορεί να θεσπισθεί μια νέα φάση δραστηριότητας στη Σαμπάλλα. Αυτή θα επιτρέψει στον Κύριο του Κόσμου να γίνει Κυβερνήτης ενός Ιερού Πλανήτη, που δε συνέβαινε ως τώρα. Η Γη μας μπορεί πλέον να γίνει Ιερός Πλανήτης, αν εκπληρωθούν όλες οι ορθές συνθήκες. Μια νέα θεία ποιότητα (που δεν έχει αποκαλυφθεί μέχρι τώρα και δε θα την αναγνωρίζαμε αυτή τη στιγμή αν παρουσιαζόταν) άρχισε ν’ αποκρυσταλλώνεται αργά σε έκφραση διαμέσου της επιταχυνόμενης αυτής μυητικής διαδικασίας. Oι μαθητές σήμερα είναι μάρτυρες της ανάδυσης ενός ηλιακού χαρακτηριστικού μέσω του πλανητικού τους Λόγου, όπως ακριβώς οι “Ζωές με όμοια Πρόθεση” – όπως αποκαλούνται εσωτερικά – ήταν μάρτυρες γι’ αυτό πολλούς αιώνες πριν. Σ’ αυτή την άγνωστη και μυστηριώδη ποιότητα αναφέρεται η “λάμψη” του Άστρου.

(Μαθητεία στη Νέα Εποχή, Τόμος ΙΙ, σελ. 325-6)

...δεν υπάρχει τίποτε στον κόσμο της Σαμπάλλα που να έχει την ίδια φύση με το φαινομενικό κόσμο του ανθρώπου στους τρεις κόσμους ή ακόμη με τον ψυχικό κόσμο. Είναι ένας κόσμος καθαρής ενέργειας, φωτός και κατευθυνόμενης δύναμης· μπορεί να ιδωθεί σαν ρεύματα και κέντρα δύναμης που όλα σχηματίζουν ένα σχέδιο κορυφαίου κάλλους, όλα δυναμικά επικλητικά του κόσμου της ψυχής και του κόσμου των φαινομένων· συνιστά συνεπώς κατά μια πολύ πραγματική έννοια τον κόσμο των αιτίων και της μύησης.

(Μαθητεία στη Νέα Εποχή, Τόμος ΙΙ, σελ. 292-3)