Η Ομαδική Θέληση
Αυτές οι αλλαγές στις “κινούμενες, μετατοπιζόμενες πραγματικότητες” της ψυχικής συνείδησης και της πνευματικής επίγνωσης των Μελών της Ιεραρχίας ευθύνονται για τις νέες τάσεις στη ζωή του Πνεύματος και τις νέες μεθόδους εκγύμνασης των μαθητών – σ’ ένα τέτοιο πείραμα, λόγου χάρη, όπως η εξωτερίκευση των Άσραμ των Διδασκάλων. Η νέα αυτή προσέγγιση στις ζωικές συνθήκες, σαν αποτέλεσμα της εισροής νέων ενεργειών, δημιουργεί την παγκόσμια τάση για ομαδική επίγνωση και το ύψιστο αποτέλεσμά της στην ανθρώπινη οικογένεια είναι η εκτέλεση των πρώτων βημάτων για ομαδική μύηση. Τέτοιο πράγμα όπως η ομαδική μύηση δεν είχε ποτέ ακουσθεί ως τώρα, εκτός σε σχέση με τις ανώτερες μυήσεις που εκπορεύονται απ’ το κέντρο της Σαμπάλλα. Η ομαδική μύηση βασίζεται σε μια ομοιόμορφη κι ενωμένη ομαδική θέληση, αφιερωμένη στην υπηρεσία της ανθρωπότητας και βασισμένη στην πίστη, τη συνεργασία και την αλληλεξάρτηση.
(Οι Ακτίνες και οι Μυήσεις, σελ. 17)
Η ομάδα αναγνωρίζει κι εργάζεται υπό τη διεισδυτική επίδραση του σκοπού· ο μυημένος ατομικά εργάζεται με το σχέδιο. Η ομαδική έκφραση, όσο εξαρτάται απ’ αυτή σε κάθε δεδομένη στιγμή σε χρόνο και χώρο, βρίσκεται σε ευθυγράμμιση με τη θέληση του Ενός στον Οποίο ζούμε και κινούμαστε και υπάρχουμε, της Ζωής όλων όσων είναι... Η ομάδα μπορεί και συχνά ανταποκρίνεται στο “λαμπρό κέντρο”, τη Σαμπάλλα, ενώ ο μυημένος από μόνος του και με τη δική του ουσιαστική ταυτότητα δεν μπορεί να ανταποκριθεί. Το άτομο πρέπει να προστατεύεται απ’ την ομάδα από τις τρομακτικές δυναμικότητες που εκπορεύονται από τη Σαμπάλλα. Πρέπει να υποβιβασθούν απ’ αυτό με τη διαδικασία της διανομής, έτσι ώστε η κρούση τους να μην εστιάζεται σε κάποιο ή σ’ όλα τα κέντρα του αλλά να μερίζεται σ’ όλα τα μέλη της ομάδας. Εδώ είναι το κλειδί για τη σημασία του ομαδικού έργου. Μια απ’ τις κύριες λειτουργίες του είναι, μιλώντας εσωτερικά, να απορροφά, να συμμερίζεται, να κυκλοφορεί και τέλος να διανέμει ενέργεια.
(Οι Ακτίνες και οι Μυήσεις, σελ. 68)
Όπως σας έχω ήδη πει, μια ομάδα μαθητών πρέπει να διακρίνεται από καθαρή λoγική η oπoία σταθερά θα αντικαθιστά τo κίνητρo, συγχωνευόμενη τελικά με την όψη θέληση της Ενάδας, την κύρια όψη της. Mιλώντας τεχνικά, είναι η Σαμπάλλα σε άμεση σχέση με την Ανθρωπότητα. Tι είναι λοιπόν η ομαδική θέληση oπoιoυδήπoτε άσραμ ή τoυ oμίλoυ ενός Διδασκάλoυ; Είναι άραγε παρούσα σε κάποια αρκετά ζωτική μoρφή για να ρυθμίσει τις ομαδικές σχέσεις και για να τoυς συνενώσει όλoυς σε μια συντροφιά αδελφών – πoυ θα προχωρά μέσα στo φως; Έχει άραγε η πνευματική θέληση των ατoμικών πρoσωπικοτήτων τέτoια ισχύ ώστε να εξουδετερώνει την πρoσωπική σχέση και να oδηγεί σε πνευματική αναγνώριση, πνευματική αλληλεπίδραση και πνευματική σχέση; Mόνo σε συνάφεια με τις θεμελιώδεις αυτές επιπτώσεις της δυνατότητας να στέκεται σαν όμιλoς “στo διαυγές φως της κεφαλής”, επιτρέπεται στο μαθητή να φέρει στo πρoσκήνιo τις πρoσωπικές ευαισθησίες της σκέψης κι αυτό μόνο εξαιτίας ενός πρόσκαιρου ομαδικού περιoρισμoύ.
(Μαθητεία στη Νέα Εποχή, Τόμος ΙΙ, σελ. 6-7)
-
Η ενάδα συνδέει το μυημένο με τη Θέληση του Θεού, με το Συμβούλιο της Σαμπάλλα, με δυνάμεις ενεργές στον πλανήτη Πλούτωνα και μ’ έναν άλλο πλανήτη που δεν πρέπει να ονομασθεί κι επίσης με τον Κεντρικό Πνευματικό Ήλιο.
-
Η Ψυχή συνδέει το μυημένο με την Αγάπη του Θεού, με την όψη συνείδηση της Θεότητας, με την Ιεραρχία σαν σύνολο, στην οποία εισέρχεται δια του Άσραμ του Διδασκάλου που τον βοήθησε να λάβει μύηση, με τους πλανήτες Αφροδίτη κι Ερμή, με τον Ήλιο Σείριο και με την Καρδιά του Ηλίου.
-
Η Προσωπικότητα συνδέει το μυημένο με το Νου του Θεού, με την αρχή της νοημοσύνης της πλανητικής Ζωής, με την ανθρωπότητα σαν σύνολο, με τον Κρόνο και τον Άρη και με το φυσικό Ήλιο μέσω της πρανικής του όψης.
-
Η όψη Ζωή του πλανήτη, ή ο μεγάλος εκείνος ωκεανός δυνάμεων όπου και οι τρεις αυτές όψεις ζουν και κινούνται και υπάρχουν, συνδέει το μυημένο με εκείνη τη Ζωή που πραγματώνεται δια της Σαμπάλλα, δια της Ιεραρχίας και δια της Ανθρωπότητας, σχηματίζοντας έτσι μέρος του μεγάλου αθροίσματος της εκδήλωσης.
(Οι Ακτίνες και οι Μυήσεις, σελ. 96-7)
Καθώς ο μαθητής ατομικά δομεί τη γέφυρα του ουράνιου τόξου – την ανταχκάρανα – και καθώς σαν όμιλος μαθητών δομούν την ομαδική ανταχκάρανα, καθιστούν εφικτή την “Τριαδική εποπτεία” που προαναφέρθηκε. Όταν ο μαθητής έχει εκτινάξει ένα νημάτιο ζώντος φωτός (με τη δύναμη της μαγνητικής αγάπης) διαμέσου του χώρου που χωρίζει την Τριάδα και την προσωπικότητα, ανακαλύπτει ότι είναι μέρος ενός ομίλου. Η ομαδική αυτή αναγνώριση – που εκφράζεται αρχικά εσφαλμένα και χωρίς νοημοσύνη – είναι ο παράγοντας που του επιτρέπει να διέλθει πάνω στο αγκυροβολημένο νήμα προς το Άσραμ ενός Διδασκάλου.
Απ’ τη σκοπιά της παλιάς διδασκαλίας το Άσραμ του Διδασκάλου και η εστίαση της Ιεραρχίας ήταν στα ανώτερα επίπεδα του νοητικού πεδίου. Σήμερα δεν είναι έτσι. Βρίσκονται στο πεδίο της πνευματικής αγάπης, της ενόρασης και του βούδδι. Η Ιεραρχία οπισθοχωρεί προς το ανώτερο κέντρο – τη Σαμπάλλα – και ταυτόχρονα προχωρεί προς το κατώτερο κέντρο, την Ανθρωπότητα. Αμφότερες αυτές οι δραστηριότητες έγιναν εφικτές από τον ίδιο τον άνθρωπο· η αυξανόμενη ενορατική αντίληψη της ανθρωπότητας στις ανώτερες τάξεις της του επιτρέπει να λειτουργεί στην Ατραπό της Μαθητείας και σε ανώτερα επίπεδα από ποτέ άλλοτε. Αυτό η Ιεραρχία το αναγνωρίζει. Η αυξανόμενη έφεση των μαζών ελκύει επίσης τους Διδασκάλους πλησιέστερα από ποτέ άλλοτε στην ανθρωπότητα. Είναι ένα παράδειγμα της ικανότητας της μυημένης συνείδησης να λειτουργεί ταυτόχρονα σε μυητικά επίπεδα κι επίσης στους τρεις κόσμους. Η διπλή δραστηριότητα του νου αποτελεί ένα σύμβολό της, καθώς δρα σαν κοινός νους κι έτσι ασχολείται με όλα τα ζητήματα στους τρεις κόσμους και την ίδια στιγμή σαν πνευματικός νους που ασχολείται μ’ όλα τα ζητήματα τα οποία συνδέονται με την ψυχή, το φως και τη φώτιση.
Η δεύτερη απαίτηση ότι η αίσθηση της σύνθεσης πρέπει να είναι ο στόχος της εκγύμνασης που θα δίνεται στους υποψηφίους στη Νέα Εποχή, αποτελεί άμεση απόδειξη της νέας Σαμπαλλικής επαφής επειδή η σύνθεση είναι μια ιδιότητα της θείας θέλησης και η εξέχουσα ποιότητα της Θεότητας. Ήταν αναπόφευκτο ότι νοημοσύνη και αγάπη έπρεπε να είναι οι εξελικτικοί αντικειμενικοί σκοποί στον πλανήτη και οι δύο πρώτες θείες όψεις που έπρεπε ν’ αναπτυχθούν, γιατί είναι ποιότητες της θέλησης· καθιστούν εφικτή την εκδήλωση της θείας θέλησης· εγγυώνται τη νοήμονα εφαρμογή της και τη μαγνητική της δύναμη να προσελκύει καθετί που χρειάζεται για την έκφραση ή την εκδήλωση του επιδιωκόμενου θείου σκοπού που οράται συνθετικά και υποκινείται, εφαρμόζεται, μεθοδεύεται και καθίσταται εφικτός δια της δυναμικής όψης της ίδιας θέλησης.
Έχει ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι υπάρχει στον κόσμο σήμερα κάθε απόδειξη ότι η Σαμπαλλική ενέργεια προσκρούει άμεσα στην ανθρώπινη συνείδηση και παράγει άμεσα αποτελέσματα. Η καταστροφική όψη της πρώτης Ακτίνας της Θέλησης ή Δύναμης προκαλεί παγκόσμια καταστροφή δια της χρήσης του πρώτου βασιλείου της φύσης, του ορυκτού βασιλείου. Αυτό που γίνεται από μέταλλα και χημικά επιφέρει καταστροφή και όλεθρο στη γη, κυρίως στο ανθρώπινο βασίλειο. Ταυτόχρονα η δεύτερη ιδιότητα της θέλησης, η σύνθεση, εφελκύει μια εξίσου πλατιά ανταπόκριση. Αυτή η αίσθηση της σύνθεσης έχει ένα μαζικό αποτέλεσμα που προηγείται του ατομικού αποτελέσματος κι αυτό πρέπει να σημειωθεί γιατί είναι ενδιαφέρον κι έχει σπουδαιότητα αυτή την εποχή. Αργότερα ο έμφυτος στη θέληση δυναμισμός τον οποίο θα χειρίζονται ο Νέος Όμιλος Υπηρετών του Κόσμου και οι μαθητές και οι μυημένοι του κόσμου, θα μετατρέψει αυτή την ενστικτώδη μαζική ανταπόκριση σε πραγματική εμπειρία και θα προκαλέσει την “εμφάνιση” στη γη της νέας, αναπτυσσόμενης “ποιότητας” την οποία η “ζωή” επιδιώκει να εκδηλώσει στη Νέα Εποχή. Στον πρώτο τόμο αυτής της Πραγματείας επέσυρα την προσοχή στις τρεις θείες όψεις: Ζωή, Ποιότητα κι Εμφάνιση. Βρίσκονται τώρα σε διαδικασία να φέρουν την εμφάνισή τους σε τελική μορφή στον ιδιαίτερο αυτό κύκλο.
(Οι Ακτίνες και οι Μυήσεις, σελ. 119-20)
...το ανθρώπινο γένος εξελίχθηκε τόσο καλά, ώστε σήμερα οι στόχοι και οι θεωρίες, οι σκοποί και οι αποφάσεις, που εκφράζονται πλέον στην ανθρώπινη σκέψη και γραφή, δείχνουν ότι η όψη θέληση της θειότητας, στην πρώτη της εμβρυώδη εκδήλωση, άρχισε να κάνει αισθητή την παρουσία της. Κατανοήσατε άραγε αυτό τον υπαινιγμό; Αντιληφθήκατε άραγε ότι αυτό δείχνουν οι εξεγέρσεις των μαζών και η απόφασή τους να υπερνικήσουν τα εμπόδια κι όλα τα κωλύματα για μια καλύτερη παγκόσμια κατάσταση; Συλλαμβάνετε άραγε το γεγονός ότι οι επαναστάσεις των τελευταίων διακοσίων ετών ήταν σημάδια του αγώνα της πνευματικής όψης; Το πνεύμα αυτό είναι ζωή και θέληση· ο κόσμος σήμερα δείχνει σημάδια μιας νέας ζωής. Σκεφθείτε το στα σύγχρονα και άμεσα επακόλουθά του και δείτε τον τρόπο με τον οποίο ο κόσμος περιέρχεται υπό την έμπνευση της πνευματικής Θέλησης.
(Μαθητεία στη Νέα Εποχή, Τόμος ΙΙ, σελ. 278)
|
